Diagnoza społeczna (podręcznik)


Diagnoza społeczna (podręcznik) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Diagnoza społeczna (ang. Social diagnosis) – podręcznik pracy socjalnej z 1917 autorstwa Mary Richmond, uznawany za pierwszy w dziejach podręcznik profesjonalnej pracy socjalnej ustalający kanon podstaw zawodu. Do czasów obecnych należy do klasyki tej dyscypliny naukowej[1]. Był rozwinięciem wcześniejszej pracy autorki What is social diagnosis, która powstała w początkach XX wieku[2].

Zawartość | edytuj kod

Naukowe podejście autorki do zagadnień pracy socjalnej sytuowało tę dyscyplinę tak wysoko, że żadne czynniki zewnętrzne nie mogły zignorować publikacji, osoby autorki ani zaprezentowanych weń treści[3]. Mary Richmond sformułowała w swym dziele pierwszą definicję pracy z indywidualnym przypadkiem[2] (casework), pisząc, że jest to sztuka rozwiązywania różnych problemów poszczególnych ludzi przez zgodną współpracę z nimi, celem osiągnięcia ich wspólnego dobra, będącego dobrem jednostki[2]. Używając słowa sztuka zdefiniowała pracę socjalną jako profesjonalne, mistrzowskie działanie na rzecz dobra człowieka, które jest jednocześnie dobrem wspólnym, a w centrum postawiła nie problemy, ale osobę[4]. Obecnie casework jest podstawową metodą działania pracowników socjalnych na całym świecie[2]. Richmond zwróciła uwagę na istotną rolę powiązań istniejących pomiędzy człowiekiem, a jego środowiskiem społecznym i wpływ tych relacji na sytuację życiową oraz status człowieka. Łączyła narzędzia używane w naukach medycznych, psychologii i psychiatrii do rozpoznawania sytuacji jednostek w perspektywie socjologicznej[1].

Charakter | edytuj kod

Dzieło zostało wydane przez Russel Sage Foundation, w której pracowała autorka. Składa się z trzech części. W pierwszej autorka wyjaśnia podstawowe elementy diagnozy społecznej. W drugiej (czternaście rozdziałów) wskazuje podstawowe źródła pozyskiwania informacji do postawienia diagnozy społecznej. W trzeciej przedstawia szczególne sytuacje, będące czynnikami interferującymi w proces diagnostyczny i które należy brać pod uwagę w trakcie pracy z indywidualnym przypadkiem. Poszczególne rozdziały składają się z podpunktów i podsumowań. Było to podsumowanie badań, które przeprowadzała przez całe życie – pierwsze wydanie ukazało się, gdy miała 56 lat. Podręcznikiem tym ukoronowała swoje długoletnie starania o to, by dobroczynność stała się rzetelną dyscypliną praktyczną opartą na solidnych podstawach diagnostycznych[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Agnieszka Naumiuk, W stulecie wydania "Diagnozy społecznej" Mary Ellen Richmond - między tradycją a zmianą w myśleniu o standardach pracy spcjalnej, w: Praca Socjalna, nr 6/2017, s. 5, 12, 20-21, ISSN 0860-3480
  2. a b c d Sylwester Bębas, Metody i formy oddziaływań wychowawczych kuratorów sądowych, w: Lubelski Rocznik Pedagogiczny, tom XXXIII/2014, s.135
  3. Dariusz Tułowiecki, O pracy socjalnej. Sprawozdanie z konferencji, w: Studia Socialia Cracoviensia 8, nr 1(14)/2016, s. 230
  4. Andrzej Bałandynowicz, Podmiotowość osoby i dobro wspólne w procesie reintegracji społecznej a system probacji, w: Resocjalizacja Polska, nr 3/2012, s.107
Na podstawie artykułu: "Diagnoza społeczna (podręcznik)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy