Diecezja betlejemska


Na mapach: 31°42′11″N 35°11′44″E/31,703056 35,195556

Diecezja betlejemska w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Diecezja betlejemska (łac. Dioecesis Bethleemitanus, fr. Diocèse de Bethléem) – historyczna rzymskokatolicka diecezja ze stolicą w Betlejem w Królestwie Jerozolimskim. Biskupi betlejemscy byli sufraganami łacińskich patriarchów Jerozolimy.

Obecnie istnieje tytuł biskupa betlejemskiego przyznawany biskupom tytularnym. Ostatnim tytularnym biskupem Betlejem był zmarły 1987 Louis-Séverin Haller CRA - opat Saint-Maurice d’Agaune.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Diecezja betlejemska powstała po sukcesie I wyprawy krzyżowej. W 1099 krzyżowcy mianowali pierwszego biskupa Betlejem Arnolfo. Diecezja została kanonicznie uznana w 1109 przez papieża Paschalisa II. W tym też roku diecezja betlejemska została połączona z diecezją Aszkelon tworząc diecezję betlejemsko-aszkelońską.

W 1223 przeniesiono siedzibę biskupią do francuskiego Clamecy. W 1378 papież Grzegorz XI utworzył diecezję Betlejem-Clamecy. Została ona zlikwidowana w 1801.

Od 1840 mianowani są biskupi tytularni Betlejem.

Biskupi Betlejem | edytuj kod

Biskupi Betlejem-Aszkelon | edytuj kod

  • Arnolfo (1099-1103) niekanoniczny
  • Aschetino (1110 – 1123?)
  • Anselmo (1132? – 1142?)
  • Giraldo (1147? – 1152?)
  • Raul (1155 – 1173)
  • Alberto (1177? – 1179?)
  • Rodolfo (? – 1191) następnie mianowany patriarchą Jerozolimy
  • Piero (1204? – 1205)
  • Tommaso (1207? – ?)
  • Rainierio (1210? – 1223?)

Biskupi tytularni Betlejem po 1840 | edytuj kod

wszyscy biskupi tytularni Betlejem po 1840 byli opatami Saint-Maurice d’Agaune

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Diecezja betlejemska" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy