Diecezja tyniecka


Na mapach: 50°01′10″N 19°48′07″E/50,019444 19,801944

Diecezja tyniecka w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Diecezja tyniecka – historyczna diecezja Kościoła rzymskokatolickiego. Istniała w latach 1821–1826.

Plany powołania nowej diecezji pojawiły się po Kongresie Wiedeńskim w 1816, gdy wyodrębniono terytorium Wolnego Miasta Krakowa i ukształtowały się nowe granice pomiędzy Austrią i Rosją.

Diecezja została powołana w 1821 przez papieża Piusa VII. Powstała z części diecezji krakowskiej, która znajdowała się na prawym brzegu Wisły. Kościołem katedralnym ustanowiono pobenedyktyński kościół św. Piotra i św. Pawła w Tyńcu, a biskupem mianowano benedyktyna, Grzegorza Zieglera.

Diecezja tyniecka obejmowała teren 4 cyrkułów: bocheńskiego, myślenickiego, nowosądeckiego i tarnowskiego, o łącznej powierzchni 14.117 km². W jego skład wchodziło 18 dekanatów i 278 parafii.

Kilka lat po utworzeniu diecezji biskup Ziegler opuścił Tyniec i rozpoczął starania o przeniesienie stolicy biskupstwa do Bochni lub Tarnowa. W 1826 siedziba biskupstwa została przeniesiona do Tarnowa. W miejsce diecezji tynieckiej utworzono diecezję tarnowską.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Diecezja tyniecka" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy