Diego Simeone


Diego Simeone w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Diego Pablo Simeone González (ur. 28 kwietnia 1970 w Buenos Aires) – były argentyński piłkarz, środkowy lub defensywny pomocnik. Trener piłkarski, od grudnia 2011 szkoleniowiec Atlético Madryt. Ojciec Giovanniego Simeone.

Spis treści

Kariera zawodnicza | edytuj kod

Gdy Simeone miał 14 lat jego trener młodzieżowy Victorio Spinetto przezwał go Cholo, z powodu stylu gry podobnego do piłkarza Boca Juniors i reprezentacji Argentyny Carmelo Simeone (zbieżność nazwisk przypadkowa), który również nosił ten przydomek[1]. Posiada również obywatelstwo włoskie.

Zawodową karierę zaczynał w 1987 w Vélez Sársfield, w 1990 wyjechał do Europy i przez dwa sezony bronił barw włoskiej Pisy. W latach 1992–1997 był zawodnikiem klubów hiszpańskich, najpierw Sevilli, a następnie Atlético Madryt. Z Atlético w 1996 wywalczył dwa najważniejsze krajowe trofea – tytuł mistrza Hiszpanii i Puchar Hiszpanii (Copa del Rey).

W 1997 wrócił do ligi włoskiej – na dwa lata został piłkarzem mediolańskiego Interu (Puchar UEFA w 1998), by w 1999 przejść do S.S. Lazio. Z rzymskim klubem wywalczył Superpuchar Europy w 1999, a w następnym sezonie wszystkie krajowe tytuły (mistrzostwo kraju, Puchar i Superpuchar Włoch). W 2003 ponownie związał się z Atlético – na Vicente Calderón występował do 2005. Karierę zakończył w argentyńskim Racing Club de Avellaneda (ostatni mecz rozegrał 17 lutego 2006) i został pierwszym trenerem tego zespołu. W latach 2006–2007 prowadził Estudiantes La Plata, zdobył z klubem z La Plata tytuł mistrza Argentyny (Apertura 2006). Od grudnia 2007 był trenerem River Plate, a w 2011 Catanii.

W reprezentacji Argentyny debiutował już 14 lipca 1988 w meczu z Australią[2], stałe miejsce w składzie wywalczył jednak dopiero w 1991. Brał udział w trzech turniejach finałowych mistrzostw świata (94, 98, 2002), jednak bez sukcesów – Argentyna w tych edycjach dochodziła najdalej do ćwierćfinału. Simeone dał się zapamiętać jako uczestnik scysji z Davidem Beckhamem podczas meczu Argentyny z Anglią na MŚ 98, w wyniku której Anglik został wyrzucony z boiska. Z reprezentacją dwukrotnie wygrywał turniej Copa América (1991 i 1993), wywalczył także srebrny medal olimpijski w Atlancie (był jednym z trzech starszych zawodników w kadrze zespołu młodzieżowego). Reprezentacyjna karierę zakończył po nieudanych dla Argentyny MŚ 2002, z bilansem 11 bramek w 106 spotkaniach.

Kariera trenerska | edytuj kod

9 maja 2012 jako trener Atletico Madryt wygrał Ligę Europejską 2011/12. Klub z Madrytu pokonał w finale Athletic Bilbao 3:0. Simeone stał się 3. człowiekiem w historii, który najpierw wygrał Ligę Europejską jako piłkarz (w barwach Interu Mediolan), a potem jako trener. 31 sierpnia 2012 zdobył Superpuchar Europy w wygranym 4:1 meczu z Chelsea. 17 maja 2013 zdobył Puchar Króla pokonując w finale Real Madryt 2:1 na Santiago Bernabeu. 30 kwietnia 2014 roku Atletico Madryt pod wodzą Simeone wygrało drugi mecz półfinałowy Ligi Mistrzów z Chelsea 3:1 (w pierwszym padł bezbramkowy remis) i uzyskał awans do finału tych rozgrywek[3]. 17 maja 2014 po remisie z FC Barcelona 1:1 wywalczył mistrzostwo Hiszpanii. W finale Ligi Mistrzów 24 maja 2014 rozegranym na Estádio da Luz jego podopieczni przegrali z Realem Madryt 1:4 po dogrywce, mimo że do 93. minuty prowadzili 1:0.

Sukcesy | edytuj kod

Zawodnicze | edytuj kod

Szkoleniowe | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Diario Deportivo Olé - El más odiado, el más bancado, edant.ole.com.ar [dostęp 2017-01-03] .
  2. Diego Pablo Simeone – Century of International Appearances
  3. A la final por la puerta grande (hiszp.). clubatleticodemadrid.com. [dostęp 1 maja 2014].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Diego Simeone" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy