Diofizytyzm


Diofizytyzm w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Diofizytyzm – kierunek w teologii chrześcijańskiej przyjmujący, że jedna osoba Jezusa Chrystusa posiada dwie oddzielne natury – boską i ludzka, które tworzą unię hipostatyczną. Pogląd przeciwny monofizytyzmowi, którego zwolennikom z kolei diofizytyzm wydawał się formą nestorianizmu.

Nauka ta zatwierdzona została przez sobór chalcedoński w 451 roku.

Zobacz też | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Diofizytyzm" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy