Dmitrij Malkow


Dmitrij Malkow w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dmitrij Kuźmicz Malkow (ros. Дмитрий Кузьмич Мальков, ur. 8 listopada 1904 we wsi Ławruchino w guberni wiackiej (obecnie w obwodzie kirowskim), zm. 25 lutego 1990 w Moskwie) – radziecki generał porucznik, Bohater Związku Radzieckiego (1944).

Życiorys | edytuj kod

W 1925 ukończył technikum pedagogiczne w Kukarce (obecnie miasto Sowieck w obwodzie kirowskim), później pracował jako wiejski nauczyciel w obwodzie kirowskim, a następnie cieśla w Swierdłowsku. Od grudnia 1927 służył w Armii Czerwonej, w 1930 ukończył Kijowską Zjednoczoną Szkołę Piechoty, był dowódcą plutonu, pomocnikiem dowódcy i dowódcą kompanii, szefem sztabu batalionu, pomocnikiem dowódcy pułku i dowódcą batalionu w Ukraińskim i Kijowskim Okręgu Wojskowym. We wrześniu 1939 jako dowódca batalionu brał udział w zajmowaniu przez ZSRR Zachodniej Ukrainy, czyli agresji ZSRR na Polskę, później dowodził batalionem w Moskiewskim Okręgu Wojskowym, 1940–1941 studiował w Akademii Wojskowej im. Frunzego, od sierpnia 1941 walczył w wojnie z Niemcami jako szef wydziału operacyjnego sztabu i potem szef sztabu 260 Dywizji Piechoty na Froncie Briańskim. Od listopada 1941 był szefem sztabu, a od czerwca 1943 do maja 1945 dowódcą 258 Dywizji Piechoty (w styczniu 1942 przemianowanej na 12 Gwardyjską Dywizję Piechoty), walczył na Froncie Zachodnim (listopad 1941–luty 1943), Briańskim (luty–sierpień 1943), Centralnym (wrzesień–październik 1943), Białoruskim (październik 1943–luty 1944), 2 Białoruskim (luty–kwiecień 1944), 1 Białoruskim (kwiecień–lipiec 1944), 3 (wrzesień–październik 1944) i 1 Nadbałtyckim (październik–grudzień 1944) i ponownie 1 Białoruskim (grudzień 1944–maj 1945). Uczestniczył w obronie Tuły, operacji tulskiej i kałuskiej, walkach w rejonie Żyzdry, operacji orłowskiej, czernihowsko-prypeckiej, homelsko-rzeczyckiej, kalenkowicko-mozyrskiej, brzesko-lubelskiej i ryskiej, blokadzie wojsk wroga w Kurlandii, operacji warszawsko-poznańskiej, wschodniopruskiej i berlińskiej. Wyróżnił się podczas forsowania Dniepra w obwodzie homelskim w końcu września 1943. Po wojnie dowodził dywizją w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, w 1948 ukończył Wyższą Akademię Wojskową i został wykładowcą katedry sztuki operacyjnej, później kierował wojskowymi szkołami piechoty w Stawropolu (1951–1953) i Mińsku (1953–1954), później dowodził korpusem piechoty i był pomocnikiem dowódcy Białoruskiego Okręgu Wojskowego (od 1955 w stopniu generała porucznika), w październiku 1960 został zwolniony do rezerwy.

Odznaczenia | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Dmitrij Malkow" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy