Dobrotica


Dobrotica w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dobrotica (bułg. Добротица, rumuń. Dobrotici lub Dobrotiţă, grec. Τομπροτίτζας) – władca Despotatu Dobrudży w latach 1347 do ok. 1386.

Pochodzenie etniczne Dobroticy jest niejasne (Wołoch, Bułgar). W 1346 Dobrotica i jego brat Teodor zostali wysłani wraz z 1000 żołnierzami na pomoc bizantyńskiej cesarzowej Annie Sabaudzkiej w wojnie domowej przeciwko Janowi VI Kantakuzenowi. Obu wysłał ich brat Balik, który przed 1345 rokiem Po jego śmierci państwo odziedziczył Dobrotica, a po nim jego syn Iwanko. Państwo Dobroticy sięgało od Morza Czarnego do pasma Starej Płaniny i twierdzy Emona (w pobliżu przylądka Emine). Od imienia Dobroticy Turcy nazwali te ziemie Dobrudżą. Po śmierci Dobroticy panował jego syn Iwanko. Nieznana z imienia córka Dobroticy poślubiła Michała Paleologa, gubernatora Mesembrii.

Bibliografia | edytuj kod

  • Tadeusz Wasilewski, Historia Bułgarii, wyd. 2 uzup. Wrocław: Ossolineum 1988, s. 108.
  • Iwan Bożiłow, Bułgaria [w:] Świat Bizancjum, t. 3: Bizancjum i jego sąsiedzi 1204-1453, pod redakcją Angeliki Laiou, Cécile Morisson, przeł. Andrzej Graboń, Kraków: Wydawnictwo WAM 2014, s. 390.
Na podstawie artykułu: "Dobrotica" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy