Dodatek bieszczadzki


Dodatek bieszczadzki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dodatek bieszczadzki – instrument finansowy mający na celu wsparcie osadnictwa w Bieszczadach po latach wyludnienia tego rejonu związanego z akcją „Wisła” i walkami z UPA.

Dodatek wprowadzono w połowie lat 60. XX wieku dla osób osiedlających się w rejonie Bieszczadów (powiaty: sanocki, leski i ustrzycki) i pracujących w gospodarce uspołecznionej (leśnictwo, opieka medyczna, szkolnictwo)[1][2]. Wynosił 10% wynagrodzenia i miał stanowić zachętę do podejmowania pracy na wyludnionych terenach gmin bieszczadzkich[3]. Uchwała Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów z 1959 w sprawie zagospodarowania Bieszczadów zakładała osiedlenie na tym terenie do końca 1965 pięciu tysięcy osadników. Planu tego w pełni nie zrealizowano[4].

Przypisy | edytuj kod

  1. WIMBP 1966, s. 44, 61, 62, 69.
  2. WIMBP 1964, s.33.
  3. Zbigniew Kresek, Szlak im. gen. Karola Świerczewskiego w Bieszczadach, PTTK, Warszawa-Kraków, 1980, s. 30.
  4. Zbigniew Kresek, Szlak im. gen. Karola Świerczewskiego w Bieszczadach, PTTK, Warszawa-Kraków, 1980, s. 29.
Na podstawie artykułu: "Dodatek bieszczadzki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy