Dostępność (niezawodność)


Dostępność (niezawodność) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dostępność (ang. availability), miara dostępności – jedna z podstawowych miar określenia stopnia odporności systemu. Pojęcie dostępności oznacza czas bezawaryjnego działania usługi w stosunku do całości czasu, w którym usługa ta powinna być klientom świadczona. Dostępność 90% znaczy więc, że na 100 jednostek czasu 90 przypadło na czas, w którym system działał bezawaryjnie. Pozostałe 10 jednostek to czas, w którym system był w stanie awarii bądź odzyskiwania pełnej funkcjonalności po niej.

Dostępność określana jest wzorem:

A = MTTF/(MTTF+MTTR)

W celu zwiększenia dostępności systemów stosuje się różne techniki SFT (ang. Software Fault Tolerance).

Klasy dostępności | edytuj kod

Kiedy mowa o dostępności systemów informatycznych, korzysta się również z przyjętej klasyfikacji dostępności (ang. availability class):

Klasa dostępności w najprostszym ujęciu jest liczbą wiodących dziewiątek w procentowym wyrażeniu dostępności systemu. Skala ta jest więc skalą otwartą.

Obecnie popularni dostawcy usług sieciowych zapewniają dostępność swoich usług na poziomie 99%-99,9%, co pozwala na przypisanie im drugiej lub trzeciej klasy dostępności.

Zobacz też | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Dostępność (niezawodność)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy