Dropie


Dropie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dropie[2], dropiowate (Otidiformes) – rząd Otidiformes[2][3][4] i rodzina Otididae średnich lub dużych ptaków neognatycznych. Zaliczają się do niej największe obecnie żyjące ptaki latające[5].

Spis treści

Systematyka | edytuj kod

Tradycyjnie rodzinę dropiowatych klasyfikowano w obrębie rzędu żurawiowych. Dokonany w 2008 przez Hacketta i współpracowników przegląd ewolucji ptaków na podstawie badań filogenomicznych pozwolił umieścić ją w osobnym rzędzie – Otidiformes[3]. Do rodziny tej należą następujące rodzaje[2]:

Charakterystyka | edytuj kod

Dropie mają krępy tułów oraz długie szyje. Ich mocno zbudowane[6][7], długie[5][6][7], nagie (przypominające strusie)[5] nogi zakończone są trójpalczastymi stopami[5][6][7] (bez kciuka) ze spłaszczonymi pazurami. Dziób jest zwykle krótki, szeroki i spłaszczony. Skrzydła również szerokie, o rozpiętości 1–2,5 m. Ogon krótki. Nie mają gruczołu kuprowego, co rekompensują wytwarzaniem dużej ilości pudru puchowego[7]. U większości gatunków występuje mniej lub bardziej wyraźny dymorfizm płciowy, przejawiający się w wielkości[6][7] (samce zwykle większe)[7] oraz w upierzeniu[6][7] (samce często bardziej jaskrawe)[7]. Obie płcie ubarwione są maskująco, w różnych odcieniach brązu (np. płowy, kasztanowaty), bieli, czerni oraz szarości[6][7]. Na spodzie ciała upierzenie najczęściej białe[7].

Ptaki te prowadzą naziemny tryb życia[6][7], nigdy nie siadają na gałęziach[5]. Potrafią biegać z dużą prędkością, rzadko natomiast używają skrzydeł. Gdy jednak to robią, wykonują jednostajne, mocne uderzenia i lecą po prostym torze. W locie mają szyję mocno wyciągniętą do przodu, nogi zaś „ciągną” za sobą. Zarówno pod względem sposobu chodzenia, jak i latania dropie przypominają żurawie[5].

Występowanie | edytuj kod

Rodzina obejmuje gatunki ptaków żyjące na terenach otwartych, zamieszkujące głównie Afrykę, ale także południową i wschodnią Europę oraz Azję. Jeden gatunek zamieszkuje Australię i Nową Gwineę[4][5]. Występują na otwartych, trawiastych i zakrzaczonych równinach[7] (sawannach), a także na półpustyniach[5]. Niektóre z gatunków są wędrowne[5][7].

Ekologia | edytuj kod

Jaja dropi

Ptaki te zazwyczaj są towarzyskie i dają się łatwo podejść. Wyjątek stanowią osobniki zamieszkujące tereny, na których są obiektem polowań – wówczas są bardzo płochliwe[7]. Gniazdo to odkryte zagłębienie w ziemi[6][7] pochodzenia naturalnego[5] lub wykopane przez samicę[5][7], która składa do niego 1–6 jaj, o barwie od oliwkowej do rdzawej[6][7] i masie 41–146 g (w zależności od gatunku)[7]. Jaja wysiaduje wyłącznie samica[5][6][7], przez 20–25 dni[6][7] (choć czasem nawet 28[5]). Młode są zagniazdownikami[5] i opuszczają gniazdo bezpośrednio po wylęgu[5][6], ale pozostają pod opieką matki[5][7] przez 35–55 dni[7]. Samiec w tym czasie poszukuje kolejnej samicy (samotnie lub w towarzystwie innych samców)[5]. Młode uczą się latać i nabywają kompletne upierzenie w ciągu 5–6 tygodni od wyklucia[5][6]. Dojrzałość płciową osiągają jednak najczęściej dopiero po kilku latach[7].

Są wszystkożerne[7].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Otididae, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 13 stycznia 2011]
  2. a b c Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: Otididae Rafinesque, 1815 – dropie – Bustards (wersja: 2015-09-04). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-02-05].
  3. a b Shannon J. Hackett, Rebecca T. Kimball, Sushma Reddy, Rauri C. K. Bowie i inni. A phylogenomic study of birds reveals their evolutionary history. „Science”. 320 (5884), s. 1763–1768, styczeń 2008. DOI: 10.1126/science.1157704. PMID: 18583609 (ang.). 
  4. a b P. Rasmussen, D. Donsker (red.): Turacos, bustards, cuckoos, mesites, sandgrouse (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-02-05].
  5. a b c d e f g h i j k l m n o p q r Living Birds of the World. E. Thomas Gilliard (red.). Nowy Jork: DOUBLEDAY & COMPANY, Inc., 1958, s. 156–157. (ang.)
  6. a b c d e f g h i j k l m Wielka encyklopedia ptaków. Christopher M. Perrins (red.). Wyd. I. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 1993. ISBN 83-7079-155-7.
  7. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x Atlas ptaków świata. Aleksandra Zduńska (red.). Warszawa: Muza S.A., 2008, s. 25. ISBN 978-83-7073-556-2.
Na podstawie artykułu: "Dropie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy