Drużbice


Na mapach: 51°27′48,4″N 19°23′39,0″E/51,463444 19,394167

Drużbice w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Drużbicewieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie bełchatowskim, w gminie Drużbice.

W 1943 Niemcy wprowadzili nazwę okupacyjną Druschfeld[1].

W Drużbicach znajduje się Szkoła Podstawowa im. Tadeusza Kościuszki. Nieopodal ceglany budynek, w którym szkoła mieściła się w okresie międzywojennym.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa piotrkowskiego.

Miejscowość jest siedzibą gminy Drużbice, leży nad rzeką Grabią, ma 565 mieszkańców.

Przez wieś przebiega droga wojewódzka nr 485.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Z Drużbic pochodził szlachecki ród Drużbickich h. Nałęcz[2]. Na przełomie XIV i XV w. wieś należała do Stanisława z Drużbic, sprawującego urząd pisarza ziemskiego sieradzkiego. W XVI w. jej właścicielami byli Stanisław i Dorota Drużbiccy. W 1587 wieś stanowiła własność Piotra Drużbickiego, którego żoną została Elżbieta z Boboleckich, wdowa po Stanisławie Kłodzińskim[3]. Z tego też rodu wywodził się urodzony w Drużbicach słynny jezuita i asceta, Kasper Drużbicki.

W XVIII w. miejscowość należała do Trzebickich. Zofia Trzebicka, bratanica biskupa krakowskiego Andrzeja Trzebickiego, wyszła za mąż za Piotra Kobierzyckiego. Kolejnymi dziedzicami Drużbic byli: ich syn Remigian, wnuk Józef i prawnuk, Jan Kobierzycki, podczaszy sieradzki. Po nim majątek został odziedziczony przez jego syna Adama, szambelana króla Stanisława Augusta Poniatowskiego.

W XIX w. dobra Drużbice składały się z wsi i folwarku Drużbice, wsi Kobyłki, Kazimierzów, Teofilów i Stoki oraz osady młynarskiej Zalepa. Majątek ten liczył 1343 mórg. W jego skład wchodziła także gorzelnia i młyn wodny. W 1905 roku właścicielem majątku w Drużbicach był Aleksander Stokowski.

Parafia | edytuj kod

Parafia Drużbice istniała już na początku XVI w. W czasach staropolskich należała do dekanatu szadkowskiego i archidiecezji gnieźnieńskiej. Do parafii należały miejscowości: Drużbice, Bukowie (obecnie Górne i Dolne), Chynów, Głupice, Głupiecka Wólka (obecnie Wola Głupicka), Gręboszów, Hucisko, Kącik, Kobełki Mniejsze (obecnie Kobyłki), Mzurki, Russowy (obecnie Rasy), Wadłów (obecnie Wadlew) i Rzędła (obecnie Żądło) oraz wsie trudne dziś do zidentyfikowania i być może już nieistniejące: Bartyzel, Franek, Huta Huciska, Kargolin[4]. Obecnie parafia św. Rocha w Drużbicach należy do dekanatu dłutowskiego i archidiecezji łódzkiej.

Do XVIII w. w Drużbicach stał kościół drewniany. W drugiej połowie XVIII w. wzniesiono nowy, także z drewna (fundowany przez Jana Kobierzyckiego). W 1900 r. wzniesiono według projektu Kornelego Szrettera murowany kościół św. Rocha, w stylu neogotyckim, istniejący do dzisiaj. Nieopodal kościoła cmentarz, na którym zachowało się kilka starszych nagrobków i kaplica.

Proboszczowie | edytuj kod

  • ks. Karol Ochmanowski (1808–1811)
  • ks. Józef Karaszkiewicz (1811–1833)[5]
  • ks. Teodor Rakowski (1833–1844)
  • ks. Michał Szmigielski (1844–1881)
  • ks. Michał Ziarniewicz (1881–1901)
  • ks. Władysław Ciesielski (1901–1913)[6]
  • ks. Franciszek Świetlicki (1913–1923)
  • ks. Ignacy Raszka (1924–1938)
  • ks. Józef Siutowicz (1938–1941)
  • ks. Antoni Łukasik (1945–1959)
  • ks. Stanisław Mazur (1959–1967)
  • ks. Alfred Mikołajewicz (1967–1969)
  • ks. Czesław Janeczek (1969–2009)
  • ks. Józef Jeleń (2009–2013)
  • ks. Mariusz Wojturski (2013–2015)
  • ks. Wojciech Żelewski (2015–2018)
  • ks. kan. Paweł Sudowski (2018–)

W czasach staropolskich dwóch plebanów tej parafii pochodziło z rodu Drużbickich[7].

Przypisy | edytuj kod

  1. [Vgl. Anordnung über Ortsnamenänderung im Reichsgau Wartheland, Nr.62 vom 18. Mai 1943]
  2. Boniecki 1902 ↓, s. 47.
  3. Teki Dworzaczka, Biblioteka Kórnicka PAN, 12842 (nr 1400)
  4. Regestr diecezjów, Warszawa 2009, s. 173-174.
  5. Błędnie w Słowniku Geograficznym Królestwa Polskiego, pisany Karasiewiczem
  6. Proboszczów z lat 1808–1913 opracowano na podstawie aktów parafialnych w 2015 roku
  7. Herbarz Niesieckiego, t. III, s. 411

Bibliografia | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Drużbice" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy