Duna


Duna w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Duna – typ parowozów wąskotorowych, zbudowanych przez Fablok w Chrzanowie w 1949 roku dla kolei rumuńskich, na tor szerokości 760 mm.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Parowóz typu Duna (oznaczenie typu producenta) został opracowany w Fabryce Lokomotyw Fablok w Chrzanowie na zlecenie Rumunii, jako eksportowa wersja produkowanego dla PKP parowozu Px48, na tor o szerokości 760 mm. Do projektu wprowadzono wiele drobnych zmian. Główną zauważalną różnicę stanowił oddzielny zbieralnik pary i pojedyncza piasecznica na kotle (podobnie jak w parowozie Px29 będącym pierwowzorem Px48), zamiast zbieralnika połączonego z dwoma piasecznicami. Ponadto, zastosowano mniejszy dwuosiowy tender zamiast czteroosiowego, produkowany w zakładach Konstal w Chorzowie. Kotły były produkowane w Warszawskiej Fabryce Maszyn. Dalsze różnice stanowił hamulec parowy zamiast powietrznego oraz ogrzewanie parowe pociągu. Osprzęt był typowy dla polskich parowozów[1].

Zbudowano 10 takich lokomotyw, które zostały dostarczone Rumunii. Nosiły one numery fabryczne 2102-2111 i otrzymały na kolejach rumuńskich CFR numery od 764.51 do 764.60[2] (według innych źródeł, numery fabryczne 1990-1999 i oznaczenia 764.050 do 764.059, przy czym numer 050 znajduje potwierdzenie na zdjęciu obok, a tender numeru 056 stoi w muzeum w miejscowości Szybin)[3].

Opis | edytuj kod

Parowóz wąskotorowy o układzie osi D, z silnikami bliźniaczymi na parę przegrzaną (Dh2) i doczepnym tendrem o układzie osi 2'. Budka maszynisty otwarta od tyłu, tender posiada kontrbudkę. Kocioł ze stojakiem półpromienistym i stalową skrzynią ogniową. Na kotle umieszczony zbieralnik pary, za nim piasecznica. Kocioł miał przegrzewacz pary Schmidta, z zaworem Łopuszyńskiego na komorze przegrzewacza do chłodzenia powietrzem elementów przegrzewacza przy zamkniętej przepustnicy. Zasilanie w wodę za pomocą dwóch inżektorów ssąco-tłoczących Friedmanna o wydajności 120 l/min[1].

Ostoja belkowa, ostojnice grubości 60 mm. Usprężynowanie górne, kombinowane. Dla pokonywania łuków o promieniu 35 m, koła drugiej osi miały zwężone obrzeża o 3 mm, a czwarta oś możliwość przesuwu na boki po 15 mm[1].

Bliźniacze silniki parowe z suwakami tłoczkowymi, o wlocie pary wewnętrznym. Mechanizm napędowy napędzał trzecią oś, pozostałe były wiązane. Mechanizm parorozdzielczy Heusingera z zawieszeniem wodzidła suwakowego Huna oraz nawrotnicą śrubową[1]. Hamulec parowy. Parowóz nie był wyposażony w sprężarkę i hamulce pneumatyczne. Zderzak centralny typu tramwajowego. Oświetlenie początkowo naftowe[1].

Parowóz mógł ciągnąć po poziomym torze pociąg o masie 450 t z prędkością 15 km/h[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f B. Pokropiński, Polskie..., s. 72-74.
  2. B. Pokropiński, Polskie..., s. 88.
  3. Josef Pospichal, CFR 764.050ff w serwisie Lokstatistik [dostęp 2012-05-19].

Bibliografia | edytuj kod

  • Bogdan Pokropiński, Polskie parowozy eksportowe, Warszawa, 1993
Na podstawie artykułu: "Duna" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy