Dwyane Wade


Dwyane Wade w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dwyane Tyrone Wade, Jr. (ur. 17 stycznia 1982 w Chicago) – amerykański koszykarz grający na pozycji rzucającego obrońcy. Mistrz olimpijski i medalista mistrzostw świata, trzykrotny mistrz NBA.

Do NBA trafił w 2003, kiedy to został wybrany z 5 numerem draftu przez Miami Heat. W klubie tym występował przez trzynaście lata. W 2016 został zawodnikiem Chicago Bulls, a rok później Cleveland Cavaliers. Karierę zakończył w 2019 jako zawodnik Heat.

W 2006 otrzymał nagrodę najlepszego zawodnika finałów NBA, po tym jak Heat zwyciężyli w nich z Dallas Mavericks 4–2. Mistrzostwo NBA zdobywał jeszcze dwukrotnie: w 2012 i 2013 – również z Heat. Był członkiem reprezentacji Stanów Zjednoczonych m.in. na Igrzyska Olimpijskie w Atenach (2004) – brązowy medal i Igrzyska Olimpijskie w Pekinie (2008) – złoty medal.

Życiorys | edytuj kod

Wade studiował na Marquette University, gdzie w latach 2001–2003 grał w drużynie uniwersyteckiej Marquette Golden Eagles. Podczas dwóch sezonów występów w NCAA uzyskał średnią 19,7 punktów na mecz. W sezonie 2002/2003 został wybrany najlepszym koszykarzem Conference USA[1].

Do ligi NBA został wybrany w drafcie w roku 2003, z numerem 5. W pierwszym roku gry w Miami, jako lider, wraz z Lamarem Odomem doprowadził swą drużynę do play-off (bilans 42-40). W pierwszej rundzie, dzięki świetnej grze Wade'a i dramatycznych siedmiu meczach, Heat ograli Hornets 4-3. W drugiej rundzie na ich drodze stanęli jednak Pacers, z którymi przegrali 2-4. Mimo wszystko działacze byli zachwyceni swym nowym gwiazdorem i postanowili wokół niego zbudować nową drużynę.

Przed drugim sezonem, do Miami przybył Shaquille O’Neal. Jego obecność tchnęła w Miami nowe życie. Mimo odejścia Odoma (powędrował do Los Angeles Lakers za O'Neala) bilans zespołu poprawił się do 59-23, co było jej najlepszym wynikiem w historii, do czasu sezonu 2012-13. Ponadto, O'Neal zajął drugie miejsce w głosowaniu na MVP (zwycięzcą został Steve Nash z Phoenix Suns), a Wade został wybrany do drugiej piątki ligi. Przez play-off Heat szli jak burza. Najpierw 4-0 pokonali New Jersey Nets, później w takim samym stosunku wyeliminowali Washington Wizards. Przeszkodą okazała się inna potęga ligi, ówcześni Mistrzowie - Detroit Pistons. Po pięciu spotkaniach Heat objęli prowadzenie 3-2, ale kontuzji doznał Wade i wtedy wyszło na jaw, jaką wartość stanowił dla Miami ten młody gracz. Detroit wygrało dwa kolejne mecze i Heat pożegnali się z szansą gry w finałach. Jasne było, że potrzebne są dalsze zmiany.

W składzie nastąpiła niemała rewolucja. Z drużyną pożegnali się Eddie Jones i Damon Jones, a w ich miejsce przyszli Gary Payton, Antoine Walker i James Posey. W składzie miejsce zachował, prócz Shaqa i D-Wade'a tylko Udonis Haslem. Sezon 2005/2006 drużyna zakończyła z wynikiem 52-30. W pierwszej rundzie play-off miała mało kłopotów z Chicago Bulls i pokonała ich 4-2. W drugiej rundzie bez problemów szybko uporała się z New Jersey Nets 4-1, stając się pierwszym finalistą konferencji wschodniej. Tam Wade i spółka rozprawili się z Detroit Pistons 4-2 rewanżując się za porażkę sprzed roku. W finale Heat mierzyli się z Dallas Mavericks. Mimo niekorzystnego stanu rywalizacji po trzech meczach(1-2) Heat byli w stanie odrobić straty i wygrać pojedynek z rywalami z Teksasu.

W 2006 został wybrany przez Sports Illustrated sportowcem roku. Koszulka z nazwiskiem Wade'a była najczęściej kupowaną spośród koszulek wszystkich koszykarzy NBA przez prawie dwa lata[potrzebny przypis].

Sezon 2006/2007 upłynął pod znakiem początku przebudowy zespołu. Heat w pierwszej rundzie PO ulegli graczom Chicago Bulls 4-0. W sezonie 2007/2008 Wade doznał groźnej kontuzji łydki. Z tego powodu Heat wygrali tylko 15 spotkań i nie zakwalifikowali się do play-offów. Sezony 2008/2009 i 2009/2010 były niemal identyczne. Wade niemal w pojedynkę doprowadzał swój zespół do play-offów, gdzie ci ulegali w pierwszej rundzie kolejno zawodnikom Atlanty Hawks(2009) i Boston Celtics(2010). Latem 2010 do zespołu dołączyli LeBron James i Chris Bosh. Razem z Wadem mieli przesądzić o sukcesach przebudowanej drużyny Heat. Sezon 2010/2011 był jednak dla zawodników Heat pełen wzlotów i upadków, nowo powstały zespół nie spełniał oczekiwań kibiców i ekspertów, a sezon zasadniczy zakończył na drugim miejscu konferencji wschodniej, z Wadem notującym średnio 25.5 pkt. na mecz. Swoją siłę zespół pokazał dopiero w play-off, kiedy to rozprawił się kolejno z Philadelphia 76ers (4-1), Boston Celtics(4-1) oraz Chicago Bulls(4-1). W finałach przyszło im się mierzyć z drużyną weteranów Dallas Mavericks, i pomimo obiecującego początku i objęcia prowadzenia w serii 2-1, drużyna z Miami przegrała kolejne 3 mecze, tym samym przegrywając walkę o tytuł na korzyść drużyny z Dallas. Fala krytyki spadła głównie na Lebrona Jamesa, któremu zarzucano pasywność i brak brania odpowiedzialności za wynik na siebie i znikanie w decydujących końcówkach meczów. Sam Wade rozgrywał bardzo dobre finały, liderując drużynie Miami i pewnie zmierzając po tytuł MVP Finałów, jednak w meczu nr. 5 nabawił się kontuzji biodra, która skutecznie uniemożliwiała mu grę na wysokim poziomie.

Skrócony sezon (lockout) 2011/2012 przyniósł drużynie z Miami nowe nadzieje na odniesienie sukcesu. Pożegnano się z zawodzącym Mikiem Bibbym oraz Eddiem House'em, a w ich miejsce pojawił się weteran Shane Battier oraz pierwszoroczniak Norris Cole. Pomimo mniej efektywnego sezonu w wykonaniu Wade'a (22.1 pkt.na mecz/4.8 zb./4.6 ast.) drużyna ponownie uplasowała się na drugiej pozycji konferencji wschodniej, tym samym w pierwsze rundzie play-off było im dane zmierzyć się z drużyną New York Knicks, a rywalizację tę wygrali 4-1. W kolejnych rundach pokonali odpowiednio Indiana Pacers (4-2), oraz Boston Celtics (4-3). W finałach spotkali się z młodą drużyną Oklahoma City Thunder i przeganiając złe demony z finałów 2011, rozgromili przeciwnika 4-1. Wade w tych finałach notował średnio 22.6 pkt na mecz, przy ogólnej średniej z całych play-offów 22.8 pkt. na mecz.

6 lipca 2016 został zawodnikiem Chicago Bulls, podpisując dwuletnią umowę wartą 47,5 miliona dolarów[2].

27 września 2017 został zawodnikiem Cleveland Cavaliers[3]. 8 lutego 2018 w wyniku wymiany z udziałem kilku zespołów trafił z powrotem do Miami Heat[4]. 18 września podpisał kolejną umowę z Heat[5].

8 grudnia 2018 rozegrał tysięczny mecz w swojej karierze. Zdobył w nim 25 punktów prowadząc swoją drużynę do zwycięstwa 121-98 nad Los Angeles Clippers[6].

10 kwietnia 2019 wystąpił oficjalnie w ostatnim meczu swojej kariery w NBA, przeciw Brooklyn Nets. Podczas przegranego przez Miami spotkania 94-113 zaliczył triple-double, notując 25 punktów, 11 zbiórek i 10 asyst[7].

Osiągnięcia | edytuj kod

Na podstawie[8][9][10], o ile nie zaznaczono inaczej.

NCAA | edytuj kod

  • Uczestnik:
    • rozgrywek NCAA Final Four (2003)
    • turnieju NCAA (2002, 2003)
  • Mistrz sezonu regularnego konferencji USA (2003)
  • Zawodnik roku konferencji USA (2003)
  • Obrońca roku C-USA (2003)
  • Most Outstanding Player (MOP=MVP) turnieju Great Alaska Shootout (2002)
  • Zaliczony do:
    • I składu:
      • All-American (2003)
      • C-USA (2002, 2003)
      • turnieju Coaches vs. Classic (2003)
    • III składu All-American (2002 przez Sporting News)

NBA | edytuj kod

  • 3-krotny mistrz NBA z Miami Heat (2006, 2012, 2013)
  • Wicemistrz NBA (2011, 2014)
  • MVP:
  • 13-krotnie wybierany do udziału w meczu gwiazd NBA (2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015[a], 2016, 2019[12])
  • Zaliczony do:
  • 2-krotny zwycięzca Skills Challenge[13] (2006, 2007)
  • Uczestnik:
  • Lider:
  • Sportowiec roku 2006 „Sports Illustrated” (6 zawodnik NBA w historii który uzyskał ten tytuł)[15]
  • Zawodnik:
    • miesiąca NBA (grudzień 2004, luty 2006, grudzień 2008, luty 2009, marzec 2010, grudzień 2010)
    • tygodnia NBA (22.02.2004, 7.11.2004, 5.12.2005, 1.01.2006, 14.01.2007, 4.02.2007, 11.02.2007, 24.11.2008, 8.12.2008, 9.03.2009, 8.03.2010, 29.03.2010, 13.12.2010, 3.01.2011, 14.03.2011, 11.03.2013, 23.12.2013, 23.03.2015, 1.02.2016)

Reprezentacja | edytuj kod

Statystyki w NBA | edytuj kod

Na podstawie Basketball-Reference.com (ang.)

Sezon regularny | edytuj kod

Play-offy | edytuj kod

Rekordy w NBA | edytuj kod

Ciekawostki | edytuj kod

  • Jest jednym z siedmiu graczy w historii NBA, którzy w rundzie play-off zdobywali 25 punktów, 8 zbiórek i 6 asyst, rzucając przy tym ze skutecznością z gry 50% lub więcej (pozostali to Bob Cousy, Oscar Robertson, Wilt Chamberlain, Larry Bird, Magic Johnson i Michael Jordan. Wade takiego wyczynu dokonał dwukrotnie.
  • W 76 kolejnych meczach (od 15 kwietnia 2005 do 8 kwietnia 2006) zdobywał 10 lub więcej punktów (rekord Miami Heat)[21].
  • W meczu sezonu zasadniczego z Detroit Pistons (12 lutego 2006) Wade zdobył 17 kolejnych (i zarazem ostatnich) punktów swojego zespołu (rekord Miami Heat)[22].
  • W wyżej wymienionym meczu, z 17 pkt, ostatnie dwa zdobyte rzutem z odchylenia ponad Tayshaunem Princem na 2,3 sekundy do końca spotkania dały jego drużynie zwycięstwo 100:98[22].
  • W sezonie 2004/2005 w serii z Washington Wizards Wade pobił kolejne trzy rekordy: w ilości punktów w meczu (42) i kwarcie (22) w meczu nr 4[23] oraz w ilości asyst (15) w meczu numer 2[24].
  • Jest jedynym zawodnikiem w historii NBA, o wzroście poniżej 6 stóp i 5 cali, który zaliczył 100 lub więcej bloków w jednym sezonie[25].

Życie prywatne | edytuj kod

Jego żoną od 30 sierpnia 2014 jest Gabrielle Union, aktorka i modelka[26].

Uwagi | edytuj kod

  1. Nie wystąpił z powodu kontuzji, jego miejsce w składzie zajął Kyle Korver[11].

Przypisy | edytuj kod

  1. Dwyane Wade Bio (ang.). gomarquette.com. [dostęp 13 marca 2016].
  2. Wade announces in letter he's leaving Heat to join Bulls (ang.). nba.com. [dostęp 23 lipca 2016].
  3. Cavaliers Sign Dwyane Wade (ang.). nba.com. [dostęp 28 września 2017].
  4. Cavaliers deal guard Dwyane Wade back to Heat (ang.). espn.com. [dostęp 9 lutego 2018].
  5. HEAT Re-Signs Dwyane Wade (ang.). nba.com. [dostęp 20 września 2018].
  6. The CanadianT.C. Press The CanadianT.C., Wade scores 25 points in his 1,000th game, Heat top Clippers - TSN.ca, TSN, 9 grudnia 2018 [dostęp 2018-12-17] .
  7. The story behind Dwyane Wade’s triple-double performance in his final NBA game (ang.). miamiherald.com. [dostęp 11 kwietnia 2019].
  8. Statystyki na basketball-Rreference.com (ang.). basketball-Rreference.com. [dostęp 19 lutego 2018].
  9. Profil na realgm.com (ang.). realgm.com. [dostęp 19 lutego 2018].
  10. Profil na archive.usab.com (ang.). archive.usab.com. [dostęp 19 lutego 2018].
  11. Hawks' Korver to replace Heat's Wade in All-Star Game (ang.). nba.com. [dostęp 19 lutego 2018].
  12. Wade, Nowitzki named special roster additions for All-Star Game (ang.). nba.com. [dostęp 19 lutego 2019].
  13. NBA & ABA All-Star Game Contest Winners (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2015-02-18].
  14. NBA & ABA Year-by-Year Playoff Leaders and Records for Points Per Game (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 29 marca 2018].
  15. Miami Heat guard named 2006 Sportsman of the Year (ang.). sportsillustrated.cnn.com, 4 grudnia 2006. [dostęp 24 października 2009].
  16. 2008 Olympic Games Tournament for Men - Field Goal % - Statistics (ang.). fiba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  17. Wade's career-high 55 carries Heat past Knicks (ang.). nba.com, 12 kwietnia 2009. [dostęp 24 października 2009].
  18. Heat Edges the Kings in Overtime (ang.). nba.com, 7 grudnia 2006. [dostęp 24 października 2009].
  19. Cleveland Cavaliers vs. Miami Heat - Box Score (ang.). espn.com, 2 marca 2009. [dostęp 24 października 2009].
  20. Raptors scramble to hold off Wade, Heat (ang.). nba.com, 19 listopada 2008. [dostęp 24 października 2009].
  21. sports.espn.go.com: Shaq's double-double leads Miami past Washington (ang.). 8 kwietnia 2006. [dostęp 7 września 2009].
  22. a b NBA.com: Wade’s Heroics Lift Heat Past Pistons (ang.). 12 lutego 2006. [dostęp 7 września 2009].
  23. NBA.com: Sweeping Success: Wade, Heat Eliminate Wizards (ang.). 14 maja 2005. [dostęp 7 września 2009].
  24. NBA.com: Wade’s All-Around Effort Carries Heat to 2-0 Lead (ang.). 10 maja 2005. [dostęp 7 września 2009].
  25. Wade Hits Shortie Blocks Milestone (ang.). nba.fanhouse.com, 27 marca 2009. [dostęp 23 stycznia 2010].
  26. Gabrielle Union and Dwyane Wade Are Married (ang.). people.com. [dostęp 11 czerwca 2015].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Dwyane Wade" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy