Dyftongizacja


Dyftongizacja w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dyftongizacjaproces powstawania dwugłosek (czyli dyftongów[1]) z samogłosek prostych (czyli monoftongów). Występuje m.in. w języku czeskim (np. uː > ou) i w niektórych gwarach polskich, np. podhalańskiej.

W języku niemieckim zaszła tak zwana dyftongizacja nowo-wysoko-niemiecka. W jej wyniku długie samogłoski î iː, û uː oraz iu yː przeszły odpowiednio w ei a, au a i eu/äu ɔ (np. niem. mein neues Haus „mój nowy dom” ze śrwniem. mîn niuweȥ hûs).

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Zbigniew Gołąb, Adam Heinz, Kazimierz Polański: Słownik terminologii jezykoznawczej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1968, s. 142.
Na podstawie artykułu: "Dyftongizacja" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy