Dynamika (muzyka)


Dynamika (muzyka) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dynamika (gr. dynamikós oznaczające: posiadający siłę) – jeden z elementów dzieła muzycznego, określający siłę dźwięku.

Większość instrumentów muzycznych cechuje się możliwościami wydobycia dźwięków o zróżnicowanej głośności.

Wyróżnia się dwa zasadnicze odcienie dynamiczne:

  • f (forte) – głośno
  • p (piano) – cicho
  • Oba odcienie występują w kilku stopniach natężenia:

Pomiędzy mf i mp występuje tylko niewielka różnica głośności.

Dobór natężenia dźwięku w dużej mierze zależy od interpretacji i od umiejętności technicznych. Na przykład kontrastowanie pomiędzy pp i ppp wymaga dobrego opanowania instrumentu i jest niezwykle trudne dla początkujących instrumentalistów. Podobnie wydobycie fff wymaga często użycia znacznej siły, ale przy zachowaniu nadal mieszczącej się w granicach percepcji muzycznej barwy dźwięku.

Zmiany dynamiczne | edytuj kod

Cały utwór może być skomponowany w tym samym odcieniu dynamicznym lub dynamika może być zmienna w czasie. Zmiany dynamiczne mogą być raptowne lub następować stopniowo. Oznaczane są graficznie ub słownie:

  • crescendo - stopniowy wzrost dynamiki dźwięku;
  • più forte - głośniej;
  • diminuendo (lub decrescendo) - stopniowy spadek dynamiki;
  • più piano - ciszej;
  • al niente - spadek dynamiki aż do zaniku dźwięku;

Nagłe zmiany dynamiczne, często ograniczające się do jednej nuty, zaznaczane są akcentem, wyrażanym graficznie lub słownie, np.:

  • subito forte - nagle głośno;
  • sforzato, sforzando (skrót: sf) - akcentując;
  • subito piano - nagle cicho;

Inne określenia | edytuj kod

Istnieje ponadto wiele określeń, odnoszących się do bliższego wyrażania siły brzmienia, np.:

Na podstawie artykułu: "Dynamika (muzyka)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy