Dynastia Antoninów


Dynastia Antoninów w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Antoninowie – to dynastia panująca w latach 96-192 w cesarstwie rzymskim. Panowali zwykle w wyniku adopcji przez swojego poprzednika. Na panowanie tej dynastii przypada apogeum potęgi Rzymu, który objął swoim panowaniem tak dalekie terytoria jak Dacja (dzisiejsza Rumunia), Mezopotamia i Armenia.

Do dynastii tej należeli:

Czas panowania dynastii Antoninów często nazywa się tzw. "złotym wiekiem cesarstwa"[1]. Zakończył się on na panowaniu syna Marka Aureliusza - Kommodusa.

Pierwszych pięciu władców tej dynastii to tzw. dobrzy cesarze.

Drzewo genealogiczne | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Encyklopedia Historia, Wyd. GREG, Kraków 2007, ​ISBN 978-83-7327-782-3​, s.17.
Na podstawie artykułu: "Dynastia Antoninów" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy