Dynastia z Châtenois


Dynastia z Châtenois w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dynastia z Châtenois (fr. Maison d'Alsace) - alzacki ród feudalny rządzący księstwem Lotaryngii w latach 1047-1431. Wywodzili się od Gerarda I (zm. 910) i jego potomków piastujących w latach 910-1048 urząd hrabiów Metzu.

Protoplastą dynastii z Châtenois był hrabia Metzu, Gerard IV, który po swoim starszym bracie Adalbercie odziedziczył księstwo Lotaryngii nadane rodzinie przez cesarza Henryka III w 1047 r. Do XIII wieku przedstawiciele rodu nie odgrywali znaczącej roli politycznej we Francji i w Rzeszy Niemieckiej. Byli rodem możnych żyjących na pograniczu Królestwa Francji i Królestwa Niemiec zajętych głównie sporami wewnątrzdynastycznymi oraz wojnami z innymi feudałami.

Szerzej na arenę polityczną ród wszedł w XIV wieku. Książęta Lotaryngii szukali wówczas zbliżenia z Francją. Uczestniczyli w życiu dworu francuskiego i w kampaniach wojennych królów Francji.

W 1420 roku ostatni książę Lotaryngii z dynastii Châtenois, Karol II pomijając prawa do tronu swoich najbliższych męskich krewnych hrabiów Vaudémont wyznaczył spadkobiercami córkę Izabelę i zięcia Rene Andegaweńskiego. Para zapoczątkowała linię lotaryńską dynastii Walezjuszy.

Męscy potomkowie dynastii z Châtenois powrócili na tron Lotaryngii w 1473 roku jako dynastia z Vaudémont.

Zobacz też | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Dynastia z Châtenois" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy