Dysydent (religia)


Dysydent (religia) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dysydent (łac. dissidens – niezgadzający się) – pojęcie utożsamiane z innowiercą, osoba wyznania chrześcijańskiego, innego od dominującego w danym miejscu i czasie.

Określenie dysydent powstało w 1573 w Polsce w czasie konfederacji warszawskiej i oznaczało początkowo zwolennika reformacji[1]. W Rzeczypospolitej XVI–XVIII wieku dysydentami nazywano niekatolików, głównie protestantów, gdyż wyznawców prawosławia nazywano dyzunitami. Termin dysydenci (dyssenterzy) obejmuje w Anglii wszystkie wyznania protestanckie, które nie należą do kościoła anglikańskiego, natomiast w Szkocji do kościoła narodowego, np: baptystów, kongregacjonistów i prezbiterian[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. Zygmunt Poniatowski, Mały słownik religioznawczy, Wiedza Powszechna, Warszawa 1969, s. 115.
  2. Hervé Masson, Słownik herezji w Kościele katolickim, Wydawnictwo „Książnica”, Katowice 1993, s. 114.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Dysydent (religia)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy