Dywizjon Rozpoznawczy Armii


Dywizjon Rozpoznawczy Armii w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dywizjon Rozpoznawczy Dowództwa Armii Polskiej na Wschodzie – jednostka rozpoznawcza Polskich Sił Zbrojnych.

Spis treści

Szwadron Przyboczny | edytuj kod

20 września 1941 generał Anders wydał rozkaz utworzenia w Buzułuku kompanii przybocznej dowódcy PSZ w ZSRR. W październiku zmieniono nazwę na szwadron przyboczny. Jego organizatorem i pierwszym dowódcą był rtm. Czesław Florkowski[1].

Struktura organizacyjna

dowódca - rtm. Czesław Florkowski (we wrześniu 1939 dowódca szwadronu w 22 Pułku Ułanów Podkarpackich).

  • poczet dowódcy
  • pluton rozpoznawczy na motocyklach
  • 3 plutony liniowych
  • pluton mieszany (drużyna przeciwpancerna i drużyna ckm)
  • drużyna gospodarcza.

Liczył około 250 oficerów i szeregowych.

Oddział otrzymał broń i sprzęt motorowy rosyjskie, a umundurowanie brytyjskie. Do obowiązków Szwadronu Przybocznego, prócz ochronnych i wartowniczych, należało też wystawianie szwadronu honorowego.

Oddział przyboczny | edytuj kod

W styczniu 1942 przewieziono Szwadron Przyboczny Armii pod Taszkent, do miejscowości Jangi Jul. Tu szwadron otrzymał uzupełnienia, a 13 kwietnia 1942 zmienił nazwę na oddział przyboczny dowódcy PSZ w ZSSR.

Skład organizacyjny

  • 1 szwadron - por. Zbigniew Kuczera (we wrześniu 1939 dowódca szwadronu w 22 Pułku Ułanów Podkarpackich)
  • 2 szwadron - por. Andrzej Czaykowski

5 sierpnia 1942 oddział przyboczny nazwano dywizjonem rozpoznawczym Dowództwa Armii Polskiej na Wschodzie. Dowódcą mianowano rtm. Jerzego Klimkowskiego. Rtm. Florkowski został jego zastępcą.

Na Bliskim Wschodzie | edytuj kod

8 sierpnia 1942 przewieziono dywizjon do Iranu. W okolicach Quzil Ripat przeorganizowano go w pułk, który to mocą rozkazu dowódcy Armii Polskiej na Wschodzie otrzymał nazwę 12 pułku kawalerii pancernej, a 1 grudnia 1943 przyjął tradycyjną nazwę 12 pułku ułanów podolskich. Był już pułkiem rozpoznawczym 3 Dywizji Strzelców Karpackich.

 Osobny artykuł: 12 Pułk Ułanów Podolskich (PSZ).

Przypisy | edytuj kod

  1. Lubelszczyzna - 1939 r. Czesław Florkowski. stankiewicze.com. [dostęp 29 maja 2014].

Bibliografia | edytuj kod

  • Bohdan Królikowski: Kres ułańskiej epopei : szkice do dziejów kawalerii rozpoznawczej i pancernej Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie 1939-1947. Lublin: Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II, 2007. ISBN 83-7306-332-3.
  • Piotr Żaroń, Armia Polska w ZSRR, na Bliskim i Środkowym Wschodzie, Warszawa 1981
  • Harvey Sarner, Piotr K Domaradzki: Zdobywcy Monte Cassino : generał Anders i jego żołnierze. Poznań: Zysk i S-ka Wydawnictwo, 2006. ISBN 83-7506-003-8.
Na podstawie artykułu: "Dywizjon Rozpoznawczy Armii" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy