Dziadowska Przełęcz


Na mapach: 49°10′43,1″N 20°12′17,6″E/49,178639 20,204889

Dziadowska Przełęcz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dziadowska Przełęcz (słow. Sedlo nad Ohniskom, ok. 1905 m) – wybitna przełęcz znajdująca się w Zimnowodzkiej Grani w słowackiej części Tatr Wysokich. Jest położona w południowo-wschodniej grani Małego Kościoła w masywie Kościołów. Siodło oddziela Dziadowskiego Kopiniaka na północnym zachodzie od Dziadowskiej Skały na południowym wschodzie[1].

Przełęcz składa się z trzech wcięć w grani, między którymi wznoszą się Dziadowskie Kopki. Są to kolejno od północnego zachodu[1][2]:

  • Zadnia Dziadowska Przełęcz (Zadné kostolníkovo sedlo) – położona najwyżej, tuż pod Dziadowskim Kopiniakiem,
  • Zadnia Dziadowska Kopka (Zadná kostolníkova kôpka) – wyższa, o kształcie grzyba,
  • Pośrednia Dziadowska Przełęcz (Prostredné kostolníkovo sedlo),
  • Skrajna Dziadowska Kopka (Predná kostolníkova kôpka) – niższa,
  • Skrajna Dziadowska Przełęcz (Predná kostolníkova sedlo).

Pośrednia i Skrajna Dziadowska Przełęcz znajdują się na podobnej wysokości. Na przełęcz nie prowadzą żadne znakowane szlaki turystyczne, dla taterników najdogodniej dostępna jest od strony Doliny Małej Zimnej Wody. Może z tej strony służyć jako dobry dostęp do Małego Kościoła i alternatywa dla Rywocińskiej Przełęczy. Dotarcie na przełęcz od strony Doliny Staroleśnej jest natomiast stosunkowo trudne. Przejścia pomiędzy poszczególnymi siodłami przełęczami po stronie Doliny Małej Zimnej Wody są łatwe[1].

Pierwsze wejścia:

Polska nazwa Dziadowskiej Przełęczy i innych sąsiednich obiektów jest wynikiem nieporozumienia przy tłumaczeniu – słowackie słowo kostolník, występujące w nazwach większości z tych obiektów (w tym Dziadowskich Kopek i poszczególnych wcięć Dziadowskiej Przełęczy[2]), oznacza osobę opiekującą się kościołem i nie ma wydźwięku pejoratywnego. Słowacka nazwa Dziadowskiej Przełęczy pochodzi od starej słowackiej nazwy pobliskiej Łomnickiej Koleby (Ohnisko)[3].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XVII. Spąga – Rywociny. Warszawa: Sport i Turystyka, 1973, s. 152–154.
  2. a b Endre Futó: Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. [dostęp 2013-07-19].
  3. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 400–401. ISBN 83-01-13184-5.
Na podstawie artykułu: "Dziadowska Przełęcz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy