Dzielnica (powiatu)


Dzielnica (powiatu) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dzielnica – w latach 1952–1957 najniższa (obok miast i gmin, a od 1954 – miast, osiedli i gromad) jednostka podziału administracyjnego Polski, funkcjonująca jedynie na terenie miejsko-uzdrowiskowego powiatu Otwock.

Dzielnice zostały wprowadzone 1 lipca 1952[1] wraz z utworzeniem miejsko-uzdrowiskowego powiatu Otwock jako części składowe tego powiatu. Jego stolica, Otwock, posiadała prawa miejskie i zachowała status miasta.

Organem wykonawczym dzielnicy była Dzielnicowa Rada Narodowa, choć przejściowo zachowywały one organizację Gminnych Rad Narodowych[2].

29 września 1954 roku w miejsce dotychczasowych gmin wprowadzono gromady jako podstawowe jednostki administracyjne PRL na terenie wszystkich powiatów, z wyjątkiem powiatu miejsko-uzdrowiskowego Otwock, w którym zachowano podział na dzielnice[3].

Wraz z likwidacją powiatu miejsko-uzdrowiskowego Otwock 1 stycznia 1958 roku, jednostka dzielnica (powiatu) przestała istnieć[4].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Dz.U. z 1952 r. nr 27, poz. 185.
  2. Ibid.
  3. Dz.U. z 1954 r. nr 43, poz. 191.
  4. Dz.U. z 1957 r. nr 39, poz. 176.
Na podstawie artykułu: "Dzielnica (powiatu)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy