Dzwonek rozpierzchły


Dzwonek rozpierzchły w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Morfologia

Dzwonek rozpierzchły (Campanula patula L.) – gatunek rośliny z rodziny dzwonkowatych (Campanulaceae). Występuje w środkowej Europie oraz na części obszaru Azji (Syberia, Iran, Turcja)[2]. W Polsce jest pospolity na całym obszarze.

Spis treści

Morfologia | edytuj kod

Łodyga
Wzniesiona lub podnosząca się, u dołu krótko owłosiona, czterograniasta. W obrębie kwiatostanu rozgałęziona, obła i w dolnej części owłosiona. Wysokości od 30 do 60 cm.
Liście
Dolne podłużnie łopatkowate i karbowane, zwężające się w ogonek, łodygowe lancetowate, siedzące. W części kwiatostanowej liści przechodzą w lancetowate lub równowąskie podsadki.
Kwiaty
Promieniste, niebieskoliliowe, rzadko białe, o rozpostartych ząbkach, o długości 1,2–2,5 cm. Podczas słonecznej pogody są wzniesione, w nocy i podczas deszczu pochylone. Kielich 5-działkowy, nagi lub owłosiony. Lejkowata korona długości około 2 cm, z ciemniejszymi nerwami, 5 pręcików o jajowato rozszerzonych w dolnej części nitkach, 1 słupek z trójłatkowym znamieniem.
Owoce
Torebka otwierająca się 3 otworkami w górnej części. Otworki te przykryte są klapkami, które zamykają się w czasie deszczu. Nasiona małe i błyszczące.
Korzeń
Biały, wrzecionowaty.

Ekologia | edytuj kod

Siedlisko: łąki, polany, widne lasy i parki na glebach gliniasto-piaszczystych. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla All. Arrhenatherion[3].

Biologia | edytuj kod

Roślina jednoroczna lub dwuletnia, rzadko bylina. Kwitnie od maja do lipca. Kwiaty są przedprątne i posiadają specjalny mechanizm zapobiegający samozapyleniu. W młodych kwiatach stulonych w pąk, dojrzewające już pylniki wysypują pyłek na płatki korony pokryte drobnymi włoskami, po czym nitki pręcików kurczą się opadając wraz z pylnikami na dno kwiatowe. Następnie dojrzewa słupek i rozchylają się płatki korony. Wtedy może nastąpić zapylenie krzyżowe pyłkiem przyniesionym przez owady z innego kwiatu dzwonka. Gdyby jednak z jakichś powodów nie nastąpiło zapylenie krzyżowe, roślina zapewnia sobie możliwość samozapylenia – w ostatniej fazie rozwoju kwiatów znamiona słupka ślimakowato wydłużają się dotykając włosków na płatkach, gdzie jeszcze może znajdować się pyłek.

Liczba chromosomów 2n=20.

Przypisy | edytuj kod

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-14].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-07-20].
  3. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.

Bibliografia | edytuj kod

  1. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  2. František Činčura, Viera Feráková, Jozef Májovský, Ladislav Šomšák, Ján Záborský: Pospolite rośliny środkowej Europy. Jindřich Krejča, Magdaléna Záborská (ilustracje). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1990. ISBN 83-09-01473-2.
Na podstawie artykułu: "Dzwonek rozpierzchły" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy