EBCDIC


EBCDIC w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

EBCDIC (ang. Extended Binary-Coded Decimal Interchange Code, rozszerzony dziesiętny kod wymiany o zapisie dwójkowym) – 8-bitowe kodowanie znaków używane do dziś, głównie w systemach IBM mainframe i midrange, a także systemach Fujitsu, Siemens, Bull iUnisys. Można w nim zapisać do 256 różnych symboli, jednak kodowanie EBCDIC występowało w wielu wersjach, odmiennych dla różnych państw. Alternatywny system ASCII wykorzystuje 7 bitów i koduje na nich 128 znaków o numerach 0–127. Rozszerzenia ASCII, takie jak CP852, CP1250, ISO-8859 wykorzystują 8. bit i numerom kodowym 128–255 przypisują nowe znaki.

Pojedynczy znak zapisywany jest na 8 bitach podzielonych na dwie części. Pierwsze 4 bity, nazywane strefą, oznaczają grupę do jakiej dany znak należy, podczas gdy ostatnie 4 bity, zwane cyfrą, identyfikują konkretny znak.

Poniższa tabela przedstawia kody znaków w kodzie CCSID 500, który jest wariantem EBCDIC. Znaki 0x00–0x3F i 0xFF to znaki sterujące, 0x40 – spacja, 0x41 – twarda spacja, a 0xCA – miękki łącznik.

Zobacz też | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "EBCDIC" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy