Eduards Millers


Eduards Millers w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Eduards Millers (ur. 26 października 1913 w Rydze, zm. 6 listopada 1998 w Caracas[1]) – łotewski wojskowy, pilot Łotewskiego Legionu Luftwaffe podczas II wojny światowej

Służył w pułku piechoty w Rezeknes. Pod koniec lat 30. przeniósł się do pułku lotniczego. W 1939 r. ukończył szkołę lotniczą jako obserwator. W marcu 1944 r. wstąpił do Łotewskiego Legionu Luftwaffe. Był w stopniu porucznika lotnikiem, a jednocześnie oficerem odpowiadającym za personel techniczny. W maju został odznaczony Żelaznym Krzyżem 2 klasy za wykonanych ponad 50 misji bojowych. W czerwcu odesłano go na przeszkolenie myśliwskie na samolotach Focke-Wulf Fw 190 do północnych Niemczech, później w rejon Szczecina, a na końcu na Śląsk. Na pocz. października trafił do jednostki lotniczej JG 54, stacjonującej w Ventspils. Pod koniec października, podobnie jak kilku innych łotewskich pilotów, przybył pod Szczecin, gdzie przeszedł kolejne przeszkolenie na pilota myśliwskiego. Po jego zakończeniu służył w JG 1 na północ od Berlina, a następnie na granicy z Holandią. 27 grudnia został zestrzelony. Udało mu się wyskoczyć na spadochronie z płonącego samolotu. Przez kolejne 3 miesiące leczył w szpitalu zwichnięte ramię. Pod koniec kwietnia 1945 r. wraz z 2 innymi Łotyszami został wyznaczony do przeszkolenia na samolotach odrzutowych Messerschmitt Me 262. Jednakże z powodu kapitulacji Niemiec 8 maja, nie zdążył odbyć ani jednego lotu. Po zakończeniu wojny wyemigrował do Wenezueli.

Przypisy | edytuj kod

  1. nekropole.info

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Biografia Eduardsa Millersa (jęz. angielski)

Na podstawie artykułu: "Eduards Millers" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy