Edward Baranowicz


Edward Baranowicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Edward Baranowicz (ur. 28 maja[1] 1885 w majątku Dorohowo w gminie Cyryn, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w rodzinie Fabiana i Anny z Pruszewskich. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach II Korpusu Polskiego w Rosji. Następnie w Wojsku Polskim, wziął udział w wojnie z bolszewikami. 1 czerwca 1921 w stopniu rotmistrza pełnił służbę w 5 pułku ułanów zasławskich[2]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 82. lokatą w korpusie oficerów jazdy. W 1923 dowodził II dywizjonem macierzystego pułku w Ostrołęce[3]. Od następnego roku pełnił obowiązki[4], a później został zatwierdzony na stanowisku zastępcy dowódcy 5 puł w Ostrołęce[5]. Na tym stanowisku 23 stycznia 1928 awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 8. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. Od 1929 był rejonowym inspektorem koni w Rzeszowie, a od 1932 w Gródku Jagiellońskim[6]. Z dniem 31 maja 1933, po ukończeniu 48 lat, został przeniesiony w stan spoczynku[7]. Mieszkał w Dorohowie. W 1934 pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień w Nowogródku. Posiadał przydział mobilizacyjny do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr IX i był „przewidziany do użycia w czasie wojny”[8].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 został ranny w Brześciu i dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Katyniu i tam pogrzebany. Od 28 lipca 2000 spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[9]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

 Osobny artykuł: Awanse generalskie oficerów II Rzeczypospolitej Polskiej z 2007.

Odznaczenia | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. W Roczniku oficerskim rezerw 1934 s. 336, jako datę urodzenia podano 15 maja.
  2. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r., s. 247, 546, tu także jako datę urodzenia podano 15 maja 1885.
  3. Rocznik oficerski 1923, s. 609, 677.
  4. Rocznik oficerski 1924, s. 551, 599.
  5. Rocznik oficerski 1928 s. 294, 339.
  6. Rocznik oficerski 1932 s. 141, 528.
  7. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 15 z 31 grudnia 1932 r. s. 470.
  8. Rocznik oficerski rezerw 1934 s. 1027. Na liście starszeństwa oficerów stanu spoczynku kawalerii figurował jako podpułkownik ze starszeństwem z 1928 i 2. lokatą.
  9. M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885
  10. M.P. z 1933 r. nr 63, poz. 81 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  11. „Na wniosek gen. br. Hallera Józefa za męstwo i odwagę wykazane w bitwie Kaniowskiej w składzie b. II Korpusu Wschodniego w dniu 11.5.18 r.”, Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2098 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 42, s. 1673)

Bibliografia | edytuj kod

  • Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932.
  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.
  • Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego M.S.Wojsk. Nr 37 z 24 września 1921 r.
  • Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego, opracowanie zespołowe pod kierunkiem Marka Tarczyńskiego, Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, Warszawa 2000, ​ISBN 83-905590-7-2​.
Na podstawie artykułu: "Edward Baranowicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy