Edward Hecht


Edward Hecht w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Edward Hecht (ur. 12 października 1899 w Janowie Lwowskim, zm. 1940 w Twerze) – kapitan piechoty Wojska Polskiego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Edward Hecht urodził się 12 października 1899 roku w Janowie Lwowskim, w rodzinie Ludwika i Anastazji z Dalcurów. W okresie I wojny światowej w Armii Austro-Węgier. Ukończył studia prawnicze, uzyskując tytuł zawodowy magistra, oraz Szkołę Podchorążych Piechoty w Warszawie. Od 14 listopada 1918 roku ochotniczo w Wojsku Polskim, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej i obrony Lwowa.

1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Baonie Szkolnym 12 Dywizji Piechoty, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 51 pułk piechoty Strzelców Kresowych[1]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 269. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 51 pułk piechoty Strzelców Kresowych w Brzeżanach[2].

Następnie służył w 19 pułku piechoty Odsieczy Lwowa we Lwowie.

Na porucznika został awansowany ze starszeństwem z dniem 1 lutego 1921 roku w korpusie oficerów piechoty. W 1932 roku pełnił służbę w 3 pułku piechoty Legionów w Jarosławiu[3]. 29 kwietnia 1933 roku został awansowany na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933 roku i 49. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4].

W 1939 roku był dowódcą 2 kompanii granicznej w batalionie KOP „Iwieniec”. We wrześniu 1939 roku w batalionie KOP „Wołożyn”.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dostał się do niewoli radzieckiej. . Przebywał w obozie w Ostaszkowie. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Kalininie (obecnie Twer) i pogrzebany w Miednoje. Od 2 września 2000 roku spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Miednoje.

5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia majora[5]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 164, 649.
  2. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 126.
  3. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 88, 533.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 29 kwietnia 1933 roku, s. 115.
  5. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  6. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 62)
  7. Ostatnia droga, CecyliaC. Grygo (red.), Białystok: SRK, 1998, s. 9, ISBN 83-909948-0-1, OCLC 751408170 .
  8. Zarządzenie Nr 1/86 Ministra Spraw Wojskowych z 1 stycznia 1986 r. w sprawie nadania odznaki pamiątkowej „Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 r.” Dziennik Ustaw RP Nr 2 z 10 kwietnia 1986 r., s. 30.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Edward Hecht" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy