Edward Ptaszyński (1895–1940)


Edward Ptaszyński (1895–1940) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Edward Ptaszyński (ur. 1 stycznia 1895 w Zawierciu[1], zm. między 23 a 24 kwietnia[2] 1940 w Katyniu) – chorąży Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Niepodległości, ofiara zbrodni katyńskiej.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Syn Kajetana i Teofili z Walaszczyków[1]. Od maja 1915 żołnierz 1 plutonu III batalionu 1 pułku piechoty. 31 lipca 1915 leczył się w Szpitalu Fortecznym nr 9 w Krakowie, następnie (wrzesień 1915) przebywał w Domu Rekonwalescentów w Kamieńsku[3]. W kwietniu 1917 służył w 10 kompanii III baonu 1 pp. Został przedstawiony do odznaczenia Krzyżem Wojskowym Karola. W Wojsku Polskim od 1918, służył w baonie wartowniczym w Warszawie. 1 kwietnia 1921 został zatwierdzony w stopniu chorążego rezerwowego piechoty[4]. Ukończył kurs w Centralnej Szkole Podoficerów Piechoty w Chełmnie (1929). W 1932 służył w 23 pułku piechoty[5]. W marcu 1939 był dowódcą plutonu 9 kompanii 23 pułku piechoty[6].

Po agresji ZSRR na Polskę 17 września 1939 dostał się do niewoli radzieckiej. Według stanu z kwietnia 1940 był jeńcem obozu w Kozielsku. 22 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD[2] – lista wywózkowa 040/3 poz 60, nr akt 1122[7] z 20.04.1940[2]. Został zamordowany między 23 a 24 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim[2]. Nie został zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943[8].

Życie prywatne | edytuj kod

Żonaty, miał syna.

Upamiętnienie | edytuj kod

Postanowieniem nr 112-49-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku został awansowany pośmiertnie na stopień podporucznika. Awans został ogłoszony w dniu 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

  • Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (nr 14384) – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie żołnierzy polskich zamordowanych w Katyniu i innych nieznanych miejscach kaźni, nadane przez prezydenta RP na uchodźstwie profesora Stanisława Ostrowskiego (11 listopada 1976)

Ordery i Odznaczenia | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d Kiński i inni, Katyń, Księga Cmentarna, 2000, s. 508 .
  2. a b c d УБИТЫ В КАТЫНИ, Москва Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья» 2015, s. 618.
  3. Lista Strat Legionu Polskiego od lipca do października 1915., Piotrków 1915, s. 25 .
  4. „Dziennik Personalny” (R.2, nr 38), Warszawa , 8 października 1921, s. 1433 .
  5. a b „Dziennik Personalny” (R.13, nr 5), Warszawa , 19 marca 1932, s. 200 .
  6. RybkaR. R. RybkaR., StepanS. K. StepanS., Rocznik oficerski 1939, Kraków 2006, s. 576 .
  7. Tucholski 1991 ↓, s. 701.
  8. Auswaertiges Amt – Amtliches Material Zum Massenmord Von Katyn, Berlin 1943.
  9. M.P. z 1931 r. nr 287, poz. 381
  10. „Dziennik Personalny” (R.2, nr 29), Warszawa , 23 lipca 1921, s. 1211 .

Bibliografia | edytuj kod

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych
  • Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000. ISBN 83-905590-7-2.
  • Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-1408-3.
  • УБИТЫ В КАТЫНИ, Москва Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья» 2015, ​ISBN 978-5-78700-123-5​.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ​ISBN 978-83-7188-899-1​.
Na podstawie artykułu: "Edward Ptaszyński (1895–1940)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy