Edward de Virion


Edward de Virion w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Edward de Virion herbu Leliwa ps. „Red” (ur. 21 stycznia 1924 w Rudawie nad Świsłoczą, zm. 23 kwietnia 1993 w RPA) – polski i brytyjski wojskowy, działacz polonijny, przewodniczący Rady Polonii RPA.

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w rodzinie Włodzimierza i Ireny z domu Brunow. Był starszym bratem Stanisława (ur. 1928) ps. „Gustaw”.

W czasie II wojny światowej żołnierz Armii Krajowej. W stopniu kaprala podchorążego walczył w powstaniu warszawskim, w szeregach 1. kompanii Zgrupowania Bartkiewicz. Po powstaniu w niewoli niemieckiej. Był podchorążym 2 Korpusu Polskiego we Włoszech, a później żołnierzem jednostek specjalnym wojska brytyjskiego (Inteligence Corps). W 1962 zamieszkał w Republice Południowej Afryki, gdzie przez kilka dziesięcioleci stał na czele Rady Polonii.

Został odznaczony przez Rząd RP na uchodźstwie Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami oraz w 1976 Złotym Krzyżem Zasługi[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. Komunikat o nadaniu Krzyża Zasługi. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 27, Nr 6 z 31 grudnia 1976. 

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Edward de Virion" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy