Edykt mediolański


Edykt mediolański w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Edykt mediolański (łac. Edictum Mediolanense) – edykt[1] ogłoszony wspólnie przez cesarza zachodniej części Imperium Rzymskiego Konstantyna Wielkiego oraz cesarza wschodniej części Licyniusza w 313 roku w Mediolanie. Zaprowadzał wolność wyznania wiary w Cesarstwie Rzymskim. Od tej pory chrześcijanie bez przeszkód mogli wyznawać swoją religię. Na mocy edyktu nastąpił zwrot budynków i gruntów kościelnych gminom chrześcijańskim.

Treść edyktu | edytuj kod

Źródła:

Przypisy | edytuj kod

  1. Wg przypisu do Historii kościelnej (Poznań 1924, s. 445) właściwą nazwą tego rozporządzenia był reskrypt, pisemna odpowiedź na zapytanie do cesarza.
  2. Konstantyn Wielki – wybawca chrześcijan (fragment Edyktu)
  3. Tekst łaciński De mortibus persecutorum XLVIII. Przekład angielski: The "Edict of Milan" (313 A. D.)
  4. Tekst grecki: Ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία X,5. Przekład angielski: Imperial Decrees of Constantine.
Kontrola autorytatywna (Reskrypt):
Na podstawie artykułu: "Edykt mediolański" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy