Eksperyment BOOMERanG


Na mapach: 77°51′S 166°40′E/-77,850000 166,666667

Eksperyment BOOMERanG w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Eksperyment BOOMERanG (ang. Balloon Observations of Millimetric Extragalactic Radiation and Geophysics) – eksperyment mierzący właściwości mikrofalowego promieniowania tła (CMB) przeprowadzony w latach 1998 i 2003[2].

Spis treści

Przebieg eksperymentu | edytuj kod

Eksperyment składał się z dwóch lotów nad Antarktydą balonu stratosferycznego wyposażonego w teleskop z przyrządami pomiarowymi[2]. Lot testowy przeprowadzono 30 sierpnia 1997 z siedziby NCBF w Palestine (Teksas)[3].

Pierwszy lot | edytuj kod

Pierwszy lot rozpoczął się od startu ze stacji McMurdo 29 grudnia 1998 o 3:30 GMT i trwał 259 godzin wzdłuż 79° równoleżnika, na wysokości 37–38,5 km. W tym czasie mierzono anizotropię temperatury CMB[2]. Obserwacje były skoncentrowane na regionie nieba o współrzędnych α = 5h i δ = −45°, w którym występuje zmniejszona emisja termiczna od pyłu międzygwiazdowego i który znajdował się w opozycji do Słońca[1].

Drugi lot | edytuj kod

Start do drugiego lotu nastąpił z lądowiska Williams Field w pobliżu stacji McMurdo 6 stycznia 2003. Lot trwał 311 godzin[4]. Jego celem był pomiar anizotropii temperatury i polaryzacji CMB[2].

Urządzenie | edytuj kod

Zestaw pomiarowy składał się z balonu przygotowanego przez NASA i NCBF, do którego była podczepiona gondola z zestawem detektorów, schłodzonych do temperatury 0,28 K, zamontowanych w ogniskowej 1,3-metrowego teleskopu[5].

Instrumenty pomiarowe | edytuj kod

Na płaszczyźnie ogniskowania zamontowano 16 detektorów bolometrycznych[1], schłodzonych przy użyciu cylindrycznego pojemnika z ciekłym 3He. Światło z teleskopu przechodziło przez okno na dnie kriostatu zawierającego po 60 litrów ciekłego azotu i helu.

Mapa anizotropii CMB uzyskana w eksperymencie BOOMERanG

Rezultaty | edytuj kod

Dane z eksperymentu określiły kształt Wszechświata jako płaski i potwierdziły spójność tych danych z modelami zimnej ciemnej materii oraz scenariuszami inflacji kosmologicznej[1]. BOOMERanG opracował również mapę anizotropii CMB[4].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e P. deP. Bernardis P. deP. i inni, A Flat Universe from High-Resolution Maps of the Cosmic Microwave Background Radiation, „Nature”, 404 (6781), 2000, s. 955–959, DOI10.1038/35010035, arXiv:astro-ph/0004404  (ang.).c?
  2. a b c d e Boomerang (ang.). Case Western Reserve University, 2008-01-29. [dostęp 2016-01-06].
  3. P.D.P.D. Mauskopf P.D.P.D. i inni, Measurement of a Peak in the Cosmic Microwave Background Power Spectrum from the North American test flight of BOOMERANG, „The Astrophysical Journal Letters”, 536 (2), 2000, L59–L62, DOI10.1086/312743, arXiv:astro-ph/9911444 [dostęp 2017-01-14]  (ang.).
  4. a b SS. Masi SS. i inni, Instrument, method, brightness and polarization maps from the 2003 flight of Boomerang, „Astronomy & Astrophysics”, 458 (3), 2005, s. 687-716, DOI10.1051/0004-6361:20053891, arXiv:astro-ph/0507509 [dostęp 2017-01-14]  (ang.).
  5. Boomerang Instrumentation (ang.). Case Western Reserve University, 2000-04-25. [dostęp 2016-01-06].
Na podstawie artykułu: "Eksperyment BOOMERanG" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy