Elżbieta Branicka


Elżbieta Branicka w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Elżbieta Ksaweryna Branicka herbu Korczak (ur. 1792, zm. 1880) – polska arystokratka, żona Michała Woroncowa.

Była córką Franciszka Ksawerego Branickiego hetmana wielkiego koronnego i późniejszego targowiczanina oraz Aleksandry von Engelhardt. W 1819 została wydana za mąż za Michała Woroncowa jednego z najbogatszych i najbardziej wpływowych osób w Rosji. Z tego małżeństwa na świat przyszło dwoje dzieci syn Siemion (1823-1882) i córka Zofia (1825-1879)[1]. Na jej cześć w 1829 wyhodowano bladoróżową odmianę róży[2] W Odessie poznała przebywającego na zesłaniu Aleksandra Puszkina w latach 1824-1827 stała się adresatką, muzą i bohaterką jego lirycznych wierszy (np.:Spalony list, Talizman) przyjaźń i z poeta przetrwała do końca jego życia[3].

Przypisy | edytuj kod

  1. Dane biograficzne na stronie Sejm Wielki
  2. Odmiana róży
  3. Julian Maślanka "Nieznany list Puszkina" [w] "Pamiętnik Literacki" t.47 nr 1 (1956) str.179-188
Na podstawie artykułu: "Elżbieta Branicka" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy