Elżbieta Hoffmann


Elżbieta Hoffmann w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Elżbieta Hoffmann – polska śpiewaczka (sopran), solistka bydgoskiej Opery i Operetki w latach 70. XX w.

Życiorys | edytuj kod

Ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Muzyczną w Poznaniu. Po studiach została zaangażowana do Operetki Poznańskiej, gdzie śpiewała tam pod panieńskim nazwiskiem Powąska. Prace w Operze bydgoskiej podjęła wraz z mężem, dyrygentem Bogdanem Hoffmannem - w sezonie 1975/76. Jej debiutem w Bydgoszczy była partia Marysi Zarembianki w musicalu „Najpiękniejsza” M. Lidy (1975). W 1976 r. wystąpiła w roli Nuri w Nizinach L. d'Alberta oraz Maria Dunin w musicalu Dziękuję ci, Ewo! S. Renza, rok później w partii Senty w Holendrze tułaczu R. Wagnera, Marzenki w „Sprzedanej narzeczonej" B. Smetany. W 1978 r. wystąpiła w roli Nataszy w „My chcemy tańczyć” A. Pietrowa, Mimi w Cyganerii G. Pucciniego i Hrabina Carlotta w „Gasparone" K. Millöckera. W końcu lat 70. znalazła się w ścisłej czołówce bydgoskich śpiewaków. Występowała również na imprezach estradowych zwłaszcza w operetkowych duetach ze swoim „etatowym" partnerem - Piotrem Trellą.

Ostatnią rolą w Bydgoszczy była Carlotta w „Gasparone”, po czym przeniosła się wraz z mężem do Wrocławia.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Elżbieta Hoffmann" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy