Elżbieta Hohenzollern (1358–1411)


Elżbieta Hohenzollern (1358–1411) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Elżbieta Hohenzollern, Elżbieta Norymberska (ur. 1358, zm. 26 lipca 1411 w Heidelbergu) – królowa Niemiec, córka burgrabiego Norymbergi Fryderyka V Hohenzollerna i Elżbiety, córki margrabiego Miśni Fryderyka II Poważnego.

27 czerwca 1374 poślubiła Ruprechta z Palatynatu (5 maja 1352 - 18 maja 1410), syna hrabiego palatyna Renu Ruprechta II i Beatrycze, córki króla Sycylii Piotra II. Ruprecht i Elżbieta mieli razem sześciu synów i trzy córki:

Jej mąż został w 1398 elektorem Palatynatu. W 1400 został wybrany na króla Niemiec. Elżbieta została u jego boku królową. Ruprecht zmarł nie uzyskawszy korony cesarskiej w 1410. Elżbieta przeżyła go tylko o rok. Zmarła w 1411 w Heidelbergu.

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Elżbieta Hohenzollern (1358–1411)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy