Elżbieta Luksemburska (1390–1451)


Elżbieta Luksemburska (1390–1451) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Elżbieta Luksemburska fr. Élisabeth de Goerlitz (ur. październik 1390 w Hořovicach, zm. 3 sierpnia 1451 w Trewirze) – księżna Luksemburga 1411 - 1443.

Była jedyną córką Jana, księcia na Zgorzelcu i pana na Nowej Marchii, i jego żony Richardy (córki Albrechta II, księcia meklemburskiego na Szwerynie).

16 lipca 1409 poślubiła Antoniego - księcia Brabantu, syna Filipa Śmiałego - księcia Burgundii. Z tego małżeństwa pochodziło dwoje dzieci - syn Wilhelm (ur. 2 VI 1410, zm. 10 VII 1410) i nieznana z imienia córka (ur. i zm. 1412).

Mężowi w 1411 wniosła w wianie Luksemburg - otrzymany od swojego wuja Zygmunta Luksemburskiego. Nigdy go zresztą razem nie przejęli. Owdowiała w 1415 - Antoni zginął w bitwie pod Azincourt.

W 1416 stronnictwo proluksemburskie w Polsce proponowało, aby król Władysław II Jagiełło poślubił Elżbietę. Jednym z argumentów za tą kandydaturą był fakt, że Elżbieta była praprawnuczką Kazimierza III Wielkiego[1]. Władysław Jagiełło wyraził zgodę na ten związek, jednak Elżbieta odmówiła poślubienia polskiego króla. Odpowiedź swoją motywowała "niechęcią do dalszych ślubów".

W 1417 lub 1418 wyszła za Jana III, księcia bawarskiego. 6 stycznia 1425 owdowiała po raz drugi.

W 1443 sprzedała Luksemburg Filipowi III Burgundzkiemu, co wywołało protest Luksemburgów.

Przypisy | edytuj kod

  1. Elżbieta była po mieczu wnuczką Karola IV Luksemburskiego i Elżbiety, księżniczki pomorskiej; ta ostatnia po kądzieli była wnuczką Kazimierza III Wielkiego.

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Elżbieta Luksemburska (1390–1451)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy