Elżbieta Sosnowska


Elżbieta Sosnowska w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Elżbieta Sosnowska (ur. 17 marca 1949 w Warszawie) – polska szachistka, trenerka i sędzia szachowy[1], mistrzyni FIDE od 1981 roku.

Spis treści

Kariera szachowa | edytuj kod

W latach 1974–1991 piętnastokrotnie uczestniczyła w finałach indywidualnych mistrzostw Polski kobiet, najlepsze wyniki osiągając w latach 1981 (Poznań – IV miejsce) oraz 1988 (Bielsko-Biała – V miejsce). W 1979 r. zdobyła w Lublinie brązowy medal drużynowych mistrzostw Polski, w barwach klubu "Hutnik" Warszawa.

Wielokrotnie startowała w międzynarodowych kobiecych turniejach organizowanych w Polsce, najlepsze wyniki osiągając w Piotrkowie Trybunalskim (1982 – I miejsce, 1980 – dz. II-IV miejsce za Małgorzatą Wiese, wspólnie z Kvetą Eretovą i Lidią Mulenko) oraz w Nałęczowie (1981 – dz. III-IV miejsce za Liją Bogdan i Bożeną Sikorą, wspólnie z Rumianą Bojadżijewą)[2].

Najwyższy ranking w karierze osiągnęła 1 stycznia 1988 r., z wynikiem 2185 punktów zajmował wówczas 9. miejsce wśród polskich szachistek[3].

Przypisy | edytuj kod

  1. Centralny Rejestr Członków Polskiego Związku Szachowego | Elżbieta Sosnowska
  2. W.Litmanowicz, J.Giżycki, "Szachy od A do Z", tom II, Warszawa 1987, str. 901, 902, 916
  3. FIDE rating history :: Sosnowska, Elzbieta

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Elżbieta Sosnowska" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy