Elektorat Saksonii


Na mapach: 51,033333°N 13,733333°E/51,033333 13,733333

Elektorat Saksonii w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Elektorat Saksonii (niem. Kurfürstentum Sachsen lub Kursachsen), czasem nazywany Górną Saksonią był niezależnym elektoratem Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Utworzony został przez cesarza Karola IV na mocy Złotej Bulli podnosząc rangę księstwa Saksonii-Wittenberg do elektoratu.

Historia | edytuj kod

Po wygaśnięciu dynastii askańskiej w 1423, Elektorat Saksonii został nadany jako lenno Margrabiom Miśnii z dynastii Wettynów, którzy przenieśli swoją siedzibę nad Łabę, do Drezna.

Powstało silne państwo, obejmujące Saksonię, Turyngię (której obszar Wettynowie opanowali w 1264 roku) oraz Saksonię-Anhalt, którego władcy byli elektorami. Mimo że państwo znajdowało się dość daleko od centrum dawnej Saksonii było ono zwane Górną Saksonią, a z czasem po prostu Saksonią.

W 1485 roku dynastia Wettynów podzieliła się na dwie linie (ernestyńską, która zachowała prawa elektorskie, i albertyńską). Spowodowało to oddzielenie obecnej Turyngii od reszty państwa. Mimo to znaczenie rządzonej przez linię albertyńską zmniejszonej Saksonii wzrosło, zwłaszcza po odzyskaniu w 1547 roku praw elektorskich. Po Pokoju w Pradze w 1635 roku Saksonia została powiększona o Łużyce nadane jako dziedziczne lenno Wettynów, co potwierdził Pokój westfalski. W latach 1697-1763 kraj pozostawał w unii personalnej z Polską (zobacz: August II Mocny i August III). W XVIII wieku Saksonia była ważnym ośrodkiem kulturowym, ale została spustoszona w wyniku wojen (m.in. wojny północnej).

Po upadku Cesarstwa w 1806 roku, Wettynowie przyjęli tytuł króla Saksonii.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Elektorat Saksonii" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy