Emił Welew


Emił Welew w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Emił Welew (bułg. Емил Велев; ur. 5 lutego 1962) – bułgarski piłkarz grający na pozycji obrońcy, oraz trener piłkarski.

Spis treści

Kariera piłkarska | edytuj kod

Jest wychowankiem Lewskiego Sofia. W pierwszej drużynie tego klubu zadebiutował w wieku dziewiętnastu lat, a w ciągu kolejnych ośmiu zdobył z nim trzy tytuły mistrza kraju, dwa Puchary Bułgarii oraz raz – w sezonie 1986–1987 – dotarł do ćwierćfinału Pucharu Zdobywców Pucharów.

Po upadku komunizmu wyjechał za granicę, do Izraela, gdzie występował przez pięć lat. Był zawodnikiem klubów drugoligowych (Hapoel Ramat Gan, Maccabi Ironi Aszdod i Maccabi Jafa); z tym drugim w sezonie 1992–1993 wywalczył awans do ekstraklasy. Piłkarską karierę zakończył w barwach Lewskiego w wieku trzydziestu czterech lat. Mimo ponad dwustu meczów rozegranych w zespole ze stolicy, ani razu nie wystąpił w reprezentacji Bułgarii

Kariera szkoleniowa | edytuj kod

Pracę szkoleniową rozpoczął w 2002, kiedy dołączył do sztabu trenerskiego Lewskiego Sofia. Obok Canko Cwetanowa był najbliższym współpracownikiem Stanimira Stoiłowa w latach 2004–2008, czyli wówczas, gdy klub wywalczył dwa tytuły mistrza kraju, dotarł do ćwierćfinału Pucharu UEFA i jako pierwsza drużyna z Bułgarii – awansował do Ligi Mistrzów.

Sławia Sofia w sezonie 2010–2011

W sierpniu 2008 po tym, jak drużyna prowadzona przez następcę Stoiłowa Welisława Wucowa przegrała w eliminacjach do Ligi Mistrzów z białoruskim BATE Borysów, Welew został nowym szkoleniowcem Lewskiego. W pierwszym sezonie swojej pracy, rozpoczętym od ligowego zwycięstwa 6:0 nad Botewem Płowdiw, zdobył mistrzostwo kraju. Dzięki temu na koniec rozgrywek 2008–2009 otrzymał nagrodę dla najlepszego szkoleniowca w Bułgarii.

23 lipca 2009, niedługo po tym, jak Lewski wygrał 9:0 z UE Sant Julià w drugiej rundzie Ligi Mistrzów, Welew otrzymał wymówienie. Szefowie Lewskiego nie podali przyczyn zwolnienia.

Od maja 2010 był trenerem innego stołecznego klubu, Slawii[1]. Zastąpił na tym stanowisku Welisława Wucowa, od którego dwa lata wcześniej przejął Lewskiego. W pierwszym sezonie swojej pracy doprowadził Slawię do – pierwszego od 1996 – finału Pucharu Bułgarii. Trofeum jednak ostatecznie trafiło do CSKA Sofia, które wygrało 1:0 z podopiecznymi Welewa. Ta porażka oraz słaby wynik w lidze (jedenastce miejsce) sprawiły, że na koniec sezonu 2010–2011 trener został zdymisjonowany.

Od listopada 2011 jest trenerem Łokomotiwu Płowdiw[2].

Sukcesy | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. WorldCoaches, 21 maja 2010
  2. Sport.yahoo: Lokomotiv Plovdiv turn to Velev to revive fortunes (Dostęp 6 stycznia 2012)

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Emił Welew" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy