Emil Geyer


Emil Geyer w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grobowiec Emila Geyera na Starym Cmentarzu w Łodzi

Emil Adam Geyer (ur. 23 kwietnia 1848 w Łodzi, zm. 13 września 1910 w Berlinie) – przemysłowiec łódzki, działacz społeczny[1].

Życiorys | edytuj kod

Syn Ludwika Geyera. Jako jeden z pierwszych przemysłowców łódzkich posiadał wyższe wykształcenie – ukończył Wyższą Szkołę Techniczną we Wrocławiu. Był dyrektorem do spraw technicznych i współwłaścicielem przedsiębiorstwa bawełnianego swojego ojca[1]. Po śmierci ojca popadł ze swoim bratem Gustawem w konflikt spowodowany zazdrością o wysoką pozycję brata w firmie, który to został głównym dyrektorem. Sytuację potęgowała również słaba sytuacja finansowa firmy. Konflikt częściowo rozwiązało wyprowadzenie firmy z długów i utworzenie w 1886 Towarzystwa Akcyjnego Fabryk Bawełny Ludwika Geyera, które regulowało kwestie własnościowe. Po śmierci Gustawa w 1893, został powołany na stanowisko prezesa[1]. Z powodu swojego wykształcenia, bardziej niż brat skupiał się na kwestiach technicznych w zakładach. Do swojej śmierci w 1910 zwiększył ilość wrzecion w fabryce o 150%[2].

W latach 1888–1890 był komendantem łódzkiej straży pożarnej, a w 1898 roku jednym z założycieli i współwłaścicieli sieci tramwajowej. W maju 1899 roku został członkiem zarządu Towarzystwa Doraźnej Pomocy Lekarskiej, które latem 1899 roku utworzyło w Łodzi, drugie po Warszawie, pogotowie ratunkowe (był jego założycielem i prezesem Pierwszego Zarządu)[3]. W latach 1902–1904 był inicjatorem utworzenia kartelu przędzalń bawełnianych, także wiceprezesem Komitetu Giełdowego i członkiem Urzędu Starszych Zgromadzenia Kupieckiego oraz prezesem Łódzkiego Banku Kupieckiego, Polskiego Towarzystwa Teatralnego oraz Szpitala Pediatrycznego Anny Marii. Był także akcjonariuszem Towarzystwa Elektrycznego, cukrowni Aszych i fabryki chemicznej Rędziny. Z czasem osiadł w Warszawie i mieszkał przy alei Róż 2.

Po śmierci Emila prezesem firmy został jego młodszy brat – Eugeniusz[1].

Wnuk Emila, Mariusz Geyer, był żołnierzem AK, zginął w 1943 roku. Córka wyszła za mąż za ekonomistę Antoniego Kostaneckiego.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d Leszek Skrzydło: Rody fabrykanckie. Łódź: Oficyna Bibliofilów, 1999, s. 28–30. ISBN 83-87522-23-6.
  2. Geyerowie [w:] Marcin JakubM.J. Szymański Marcin JakubM.J., BłażejB. Torański BłażejB., Fabrykanci. Burzliwe dzieje rodów łódzkich przemysłowców, Warszawa: Zona Zero, 28 października 2016, s. 39, 46-49, ISBN 978-83-935847-8-9 .
  3. Księga Pamiątkowa 25-lecia pracy Pogotowia Ratunkowego w Łodzi, s. 7
Na podstawie artykułu: "Emil Geyer" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy