Emil Godlewski (1875−1944)


Emil Godlewski (1875–1944) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii (Przekierowano z Emil Godlewski (1875−1944)) Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Emil Godlewski (młodszy) (ur. 12 sierpnia 1875 w Hołosku Wielkim k. Lwowa, zm. 25 kwietnia 1944 w Krakowie) – polski lekarz, profesor embriologii i biologii, pułkownik lekarz Wojska Polskiego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Syn Emila Godlewskiego (starszego) i Zofii z Roszkowskich. Po ukończeniu gimnazjum św. Anny wstąpił na wydział medyczny i filozoficzny Uniwersytetu Jagiellońskiego, naukę kontynuował w Monachium, Koloszwarze i Neapolu. Po powrocie do Krakowa rozpoczął pracę naukową na macierzystej uczelni, w 1906 został profesorem UJ. Pełnił funkcję dziekana Wydziału Lekarskiego UJ (w latach 1917/18, 1918/19 i 1931/32). Podczas I wojny światowej wspólnie z Leonem Marchlewskim będąc członkami Książęco-Biskupiego Komitetu Pomocy zainicjował powstanie kolumn sanitarnych i tymczasowych szpitali w małych miejscowościach. Organizował akcje szczepień przeciwko czerwonce bakteryjnej, cholerze, ospie prawdziwej oraz durowi brzusznemu i osutkowemu. Współtworzył w Zakopanem schroniska dla dzieci chorych na gruźlicę, budowę szpitala epidemicznego i łazienek miejskich, za co otrzymał honorowe obywatelstwo tego miasta. W 1918 wraz z Kazimierzem Majewskim założył Zakład Leczniczo-Wychowawczy dla Dzieci Chorych na jaglicę w Witkowicach, działający do 1950[1][2]. Od 1918 był czynnym członkiem Polskiej Akademii Umiejętności[3] i Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.

W 1918 pozostawał w ewidencji oficerskiego korpusu lekarzy c. k. Obrony Krajowej, jako lekarz pułkowy ze starszeństwem z 15 października 1914[4]. 18 listopada 1918 gen. bryg. Bolesław Roja „w uznaniu nadzwyczajnych zasług położonych w służbie wojskowo-lekarskiej” mianował go na stopień majora lekarza z rangą od 1 listopada 1918 i podpułkownika z rangą od 1 grudnia tego roku[5]. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 8. lokatą w korpusie oficerów rezerwy sanitarnych, grupa lekarzy. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 5 Batalionu Sanitarnego w Krakowie[6].

W 1920, z ramienia rządu, został nadzwyczajnym komisarzem do walki z epidemiami. W 1922 wybrany do Senatu RP z ramienia ZLN (Narodowa Demokracja), zasiadał tam do 1927. Otrzymał tytuł doktora honoris causa na Uniwersytecie Jagiellońskim i Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W 1935 został laureatem nagrody naukowej m. Warszawy, od 1935 był członkiem Papieskiej Akademii Umiejętności. Przed wyborami do Rady Miasta Krakowa z 1938 został wiceprezesem Prezydium Polskiego Bloku Katolickiego[7].

Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim (kwatera X-płd-po prawej Piwockich)[8].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Roman Moraczewski. nekrologi.wyborcza.pl. [dostęp 28 marca 2015].
  2. Historia. wso.krakow.pl. [dostęp 29 marca 2015].
  3. Emil Godlewski (ang.). Pontificia accademia delle scienze. [dostęp 2015-10-10].
  4. a b Ranglisten 1918 ↓, s. 564.
  5. Mianowania. „Rozkaz”. 11, s. 3, 1918-11-18. Polska Komenda Wojskowa w Krakowie
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1152, 1212.
  7. Prezydium Polskiego Bloku Katolickiego. „Głos Narodu”. Nr 314, s. 9–12, 15 listopada 1938. 
  8. Lokalizator Grobów – Zarząd Cmentarzy Komunalnych .
  9. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 15. „w uznaniu wybitnej i ofiarnej pracy przy zwalczaniu epidemii w Polsce”.
  10. M.P. z 1936 r. nr 263, poz. 464 „za wybitne zasługi na polu nauki i wychowywania młodzieży w duchu patriotycznym, położone w latach 1905–1918”.

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Emil Godlewski (1875−1944)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy