Emil Just


Emil Just w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Emil Just (ur. 18 czerwca 1885 roku w Brodnicy, zm. 21 stycznia 1947 roku w Kownie, ZSRR) – dowódca Nadkomendantury Polowej w okupowanej Litwie.

Spis treści

Kariera | edytuj kod

Just walczył podczas I wojny światowej, gdzie dosłużył się stopnia kapitana. Od listopada 1918 roku do sierpnia 1919 roku był dowódcą stworzonego przez siebie Grenzschutz-Bataillon III, w Bydgoszczy, który walczył przeciwko powstańcom wielkopolskim, a do końca stycznia 1920 roku pełnił służbę w berlińskiej Policji. W 1924 roku wstąpił do Abwehry. W czasie II wojny światowej był min. attaché wojskowym w Rumunii i dowódcą Nadkomendantury Polowej w okupowanej Litwie. Awansowany w październiku 1942 roku, do stopnia Generalmajor. Zwolniony ze służby 31 stycznia 1945 roku, wrócił do Berlina. Po zajęciu miasta przez Armię Czerwoną, aresztowany przez Sowietów. Stracony w styczniu 1947 roku pod zarzutem popełnienia zbrodni wojennych[1].

Odznaczenia (wybrane) | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. [1]

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Emil Just" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy