Emil Theodor Kocher


Emil Theodor Kocher w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Emil Theodor Kocher (ur. 25 sierpnia 1841 w Bernie, zm. 27 lipca 1917 tamże) – szwajcarski chirurg, laureat Nagrody Nobla w 1909 roku.

Studiował w Zurychu, Berlinie, Londynie i Wiedniu, w 1865 obronił doktorat w Bernie. W latach 1872-1911 był profesorem uniwersytetu w Bernie. Opracował wiele nowych metod operacyjnych – żołądka, pęcherzyka żółciowego, jelita grubego i tarczycy, a także wprowadził nowe narzędzia chirurgiczne własnej konstrukcji (kleszczyki chirurgiczne, zgłębnik). Autor podręcznika chirurgii operacyjnej Chirurgische Operationslehre (1892).

W 1909 otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie medycyny z badania dotyczące fizjologii, patologii i chirurgii tarczycy.

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Emil Theodor Kocher" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy