Enhipostazja


Enhipostazja w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Enhipostazja (gr. enhypostanai - "być w hipostazie") – jedna z dróg interpretacji jedności boskości i człowieczeństwa w Chrystusie, zgodnie z którą odwieczna osoba Słowa Bożego przyjęła na siebie ludzką naturę, stając się podstawą jej bytu. Człowieczeństwo istnieje zatem w hipostazie Logosu. Koncepcja ta wywodzi się od Leoncjusza z Jerozolimy (zm. po 544 r.). Tę właśnie teorię wcielenia rozwijał w swych dziełach jezuita Pierre Teilhard de Chardin. De Chardin jednocześnie akcentował konieczność odwrócenia tendencji enhipostatycznej, tak, by człowiek przyjął do siebie boskość Jezusa, tak jak on przyjął jego człowieczeństwo.

Na podstawie artykułu: "Enhipostazja" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy