Enrico Betti


Enrico Betti w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Enrico Betti

Enrico Betti (ur. 21 października 1823, zm. 11 sierpnia 1892) – włoski matematyk, znany głównie z pracy z dziedziny topologi, która ukazała się w 1871, opisująca tzw. liczby Bettiego. Pracował także nad teorią równań, która wcześniej pojawiła się w teorii Galois. Sformułował także twierdzenie z wytrzymałości materiałów zwane zasadą wzajemności prac Bettiego.

Urodził się w Pistoia, Toscanii. Ukończył Uniwersytet w Pizie w 1846. Pracował w wyższej szkole w Pistoia jako wykładowca matematyki. Przeprowadził się do Florencji w 1854. W 1857 objął posadę profesora algebry na Uniwersytecie w Pizie. W 1858 podróżował po Europie z Francesco Brioschi i Felice Casorati, spotkał się z Bernhardem Riemannem. Później pracował nad zagadnieniami fizyki teoretycznej, którymi wcześniej zajmował się Riemann. Angażował się także w życie akademickie i politykę nowo powstałego państwa włoskiego.

Odznaczenia[1]


Prace E. Bettiego | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. BETTI Enrico (wł.). senato.it. [dostęp 2015-05-11].
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Enrico Betti" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy