Eparchia smoleńska i wiaziemska


Eparchia smoleńska w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii (Przekierowano z Eparchia smoleńska i wiaziemska) Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Eparchia smoleńska – jedna z eparchii Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Funkcję jej katedry pełni sobór Zaśnięcia Matki Bożej w Smoleńsku.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Pierwsza samodzielna eparchia prawosławna miała swoją siedzibę w Smoleńsku od 1136 lub od 1137, zaś pierwszym biskupem był duchowny grecki o imieniu Manuel. Eparchia odegrała znaczącą rolę w rozprzestrzenianiu się chrześcijaństwa na ziemiach ruskich. Była w znacznym stopniu wspierana finansowo przez książąt smoleńskich[1].

Prawosławne biskupstwo w Smoleńsku stanowi część Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego od 1654, gdy po zdobyciu miasta przez wojska rosyjskie decyzją cara Aleksego I i patriarchy Nikona na nowo powołana została w nim eparchia[2].

Od 1728 w Smoleńsku istniało seminarium duchowne[1]. Eparchia i podległe jej cerkwie poniosły znaczne straty w czasie najazdu francuskiego na Rosję w 1812[1]. W końcu XIX w. ilość wiernych prawosławnych w stosunku do ogółu ludności eparchii była szacowana na 96,6%. Funkcjonowało 627 parafii dysponujących 763 świątyniami, ponadto istniało 291 kaplic i 16 monasterów (pięć żeńskich i jedenaście męskich)[1].

Od 1922 władze radzieckie zaczęły zamykać cerkwie w regionie smoleńskim, w 1933 odbierając Kościołowi sobór Zaśnięcia Matki Bożej w Smoleńsku, w którym powstało muzeum. W czasie akcji konfiskaty kosztowności cerkiewnych część duchownych i wiernych Smoleńska przeciwstawiła się dekretom władz; w dniach 1–24 sierpnia 1922 miał miejsce pokazowy proces 45 z nich, z czego pięć osób zostało skazanych na śmierć[1].

Wskutek prześladowań religijnych w ZSRR w 1985 na terytorium eparchii czynnych było 35 cerkwi, w większości zrujnowanych, obsługiwanych przez 40 kapłanów[1]. Znaczące odrodzenie życia religijnego miało miejsce w okresie sprawowania urzędu przez arcybiskupa, a następnie metropolitę Cyryla (Gundiajewa) (1984–2009). Od 1985 do 2009 częścią eparchii był obwód kaliningradzki, wyodrębniony następnie jako samodzielna eparchia[1]. W 2015 z eparchii smoleńskiej wydzielono eparchię wiaziemską; obie eparchie weszły w skład metropolii smoleńskiej[3].

W 2017 z eparchii smoleńskiej wydzielono nową administraturę – eparchię rosławską[4].

Biskupi | edytuj kod

Eparchia de facto przestała funkcjonować z powodu czystek stalinowskich.

Stan w 2010 | edytuj kod

Według danych z 2010 eparchia dzieliła się na osiem dekanatów: smoleński, wiaziemski, diemidowski, rosławski, safonowski, jelniński, gagarinowski i jarcewski. W ich ramach działało 141 parafii z 147 cerkwiami, obsługiwanymi przez 140 kapłanów[5]. Ponadto funkcjonowało osiem monasterów[6]:

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g Смоленская и Вяземская епархия
  2. Sergiej Łobaczew: Patriarch Nikon. Petersburg: Isskustwo SPB, 2003, s. 142. ISBN 5-210-01561-0.
  3. ЖУРНАЛЫ заседания Священного Синода от 5 мая 2015 года
  4. ЖУРНАЛЫ заседания Священного Синода от 4 мая 2017 года, Патриархия.ru [dostęp 2017-05-05]  (ros.).
  5. Смоленская епархия
  6. Wykaz klasztorów na stronie eparchii
Na podstawie artykułu: "Eparchia smoleńska i wiaziemska" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy