Eparchia stawropolska


Eparchia stawropolska w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Eparchia stawropolska – jedna z eparchii Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego z siedzibą w Stawropolu. Jej obecnym ordynariuszem jest metropolita Cyryl (Pokrowski)[1], zaś funkcję katedry pełni sobór Kazańskiej Ikony Matki Bożej w Stawropolu. Eparchia obejmuje obszar Kraju Stawropolskiego z wyłączeniem rejonów minierałowodskiego, priedgornego i kirowskiego[1].

Eparchia powstała w 1842 lub 1843 pod nazwą kaukaska i czarnomorska, została wydzielona z eparchii astrachańskiej[2]. Następnie nosiła kolejno nazwy:

  • kaukaska i jekatierinodarska – od 1867 do 1886
  • stawropolska i jekatierinodarska – do 1916
  • kaukaska i stawropolska – do 1922
  • stawropolska i kubańska – do 1935
  • stawropolska i dońska – do 1943
  • stawropolska i piatigorska – do 1945
  • stawropolska i bakijska – do 1994
  • stawropolska i władykaukaska – do 2011
  • stawropolska i niewinomysska – od 2011[2].

W momencie powstania eparchia prowadziła 192 placówki duszpasterskie. Jej pierwszym ordynariuszem został biskup Jeremiasz (Sołowjow), który zainicjował budowę kolejnych cerkwi, zaś w 1846 powołał w Stawropolu seminarium duchowne[2]. W 1885 z obszaru eparchii kaukaskiej wydzielono samodzielną eparchię władykaukaską i mozdocką (działała do 1920), zaś w 1919 decyzją Wyższego Zarządu Cerkiewnego Południa Rosji – eparchię kubańską i jekatierinodarską[2]. W latach 20. i 30. XX wieku, podobnie jak inne instytucje Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, eparchia została poddana gwałtownym represjom – z polecenia władz bolszewickich doszło do ataków na duchowieństwo i zniszczenia większości świątyń. W Stawropolu z ponad 20 cerkwi czynnych przed rewolucją październikową czynna pozostawała jedna[2]. Częściowe odrodzenie życia religijnego w regionie miało miejsce po zmianie polityki władz ZSRR wobec Kościoła prawosławnego w czasie II wojny światowej oraz po objęciu godności biskupa stawropolskiego przez metropolitę Antoniego (Romanowskiego). Doszło wówczas do otwarcia szeregu nieczynnych cerkwi oraz reaktywacji pracy seminarium duchownego w Stawropolu. Zostało ono zamknięte ponownie w latach 60. XX wieku[2]. Sytuacja eparchii zmieniła się całkowicie po upadku ZSRR. W czasie sprawowania urzędu biskupa stawropolskiego przez Gedeona (Dokukina) w latach 1990–2003 liczba czynnych świątyń wzrosła czterokrotnie, otwarto również seminarium duchowne oraz prywatne szkoły prawosławne[2].

W 1995 i 1998 z terytorium eparchii stawropolskiej wydzielano odpowiednio eparchię elisteńską i kałmucką oraz eparchię bakijską i nadkaspijską[2]. W 2011 eparchia stawropolska i władykaukaska została rozdzielona na stawropolską i niewinnomysską, piatigorską i czerkieską oraz władykaukaską i machaczkalską[3]. W 2012 wydzielono z niej eparchię gieorgijewską[4].

W 2010 w eparchii działało 356 cerkwi parafialnych, ponadto również 47 kaplic, 50 cerkwi filialnych, 20 domów modlitewnych i 19 cerkwi domowych, obsługiwanych przez 483 kapłanów[1].

Biskupi stawropolscy[5] | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Ставропольская и Невинномысская епархия
  2. a b c d e f g h Ставропольская и Владикавказская епархия
  3. http://www.patriarchia.ru/db/text/1434889.html Образованы новые епархии Русской Православной Церкви на Северном Кавказе]
  4. ЖУРНАЛЫ заседания Священного Синода от 6–7 июня 2012 года
  5. Ставропольская епархия
  6. Antonij (Zagorodnij)
  7. Giedieon (Dokukin)
  8. Феофан, архиепископ Челябинский и Златоустовский (Ашурков Иван Андреевич)
  9. Кирилл, епископ Ставропольский и Невинномысский (Покровский Леонид Николаевич)
Na podstawie artykułu: "Eparchia stawropolska" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy