Episcoporum Poloniae coetus


Episcoporum Poloniae coetus w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Episcoporum Poloniae coetusbulla wydana przez papieża Pawła VI 28 czerwca 1972 roku. Była następstwem prowadzonych w kwietniu i listopadzie 1971 r. rozmów pomiędzy władzami PRL a przedstawicielami Stolicy Apostolskiej (których skutkiem było również wycofanie uznania dla Kazimierza Papée jako ambasadora Rządu londyńskiego). Normalizowała stosunki prawne między PRL a Watykanem oraz ustalała nowy, kościelny podział administracyjny na Ziemiach Odzyskanych. Kończyła stan tymczasowości Kościoła na Ziemiach Zachodnich. Erygowano 5 nowych diecezji, istniejące zaś włączono do polskiej administracji kościelnej (diecezję warmińską przyłączono do metropolii warszawskiej, a diecezję gdańską – do gnieźnieńskiej), odnowiono też metropolię wrocławską. Ustalony w 1972 roku podział administracyjny Kościoła w Polsce trwał aż do 1992, kiedy to papież Jan Paweł II ogłosił bullę Totus Tuus Poloniae Populus.

Nowe diecezje | edytuj kod

  1. diecezja gorzowska, wyłączona z dawnej administracji gorzowskiej; ordynariusz bp Wilhelm Pluta;
  2. diecezja szczecińsko-kamieńska, wyłączona z dawnej administracji gorzowskiej; ordynariusz - bp Jerzy Stroba;
  3. diecezja koszalińsko-kołobrzeska, wyłączona z dawnej administracji gorzowskiej; ordynariusz - bp Ignacy Jeż;
  4. diecezja opolska, powstała na miejscu dawnej administracji opolskiej; ordynariusz - bp Franciszek Jop;
  5. diecezja warmińska, powstała na miejscu dawnej administracji warmińskiej; ordynariusz - bp Józef Drzazga.

Dalsze postanowienia | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Episcoporum Poloniae coetus" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy