Erik Erikson


Erik Erikson w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Erik Homburger Erikson (ur. 15 czerwca 1902 we Frankfurcie n. Menem, zm. 12 maja 1994 w Harwich) – amerykański psychoanalityk i psycholog rozwoju człowieka duńskiego pochodzenia[1].

W 1933 roku ukończył Wiedeński Instytut Psychoanalityczny. Od 1939 roku wykładał na Uniwersytecie Kalifornijskim, następnie od roku 1951 na uniwersytecie w Pittsburgu, a w latach 1960–1970 na Uniwersytecie Harvarda[1].

Twórca teorii rozwoju psychospołecznego. Był uczniem Anny Freud, córki Zygmunta Freuda. Zaliczany jest do „neofreudystów”. Stworzył swoją teorię, którą zaliczono do podstaw psychoanalizy. Kładł w niej nacisk na rozwiązywanie kryzysów rozwojowych, pojawiających się w życiu każdego człowieka. Według Erika Eriksona człowiek przeżywa osiem kryzysów rozwojowych od wczesnego dzieciństwa do późnej starości. Ich rozwiązanie decyduje o konstrukcji osobowości człowieka. Swoją teorię przedstawił w książce Dzieciństwo i społeczeństwo (1963)[1].

Napisał psychobiografie Marcina Lutra Young man Luther (1958)[2] oraz Mahatmy Gandhiego Ghandi’s truth (1969)[3] oparte na koncepcjach psychoanalizy[1].

Dzieła wydane po polsku | edytuj kod

  • Dopełniony cykl życia
  • Dzieciństwo i społeczeństwo
  • Tożsamość a cykl życia

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d Wincenty Okoń: Nowy słownik pedagogiczny. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie Żak, 2001, s. 95. ISBN 83-88149-41-5.
  2. Erik H. Erikson: Young Man Luther: A Study in Psychoanalisys and History. New York: W. W. Norton & Company, 1958. ISBN 978-0-393-07365-2. OCLC 781241324.
  3. Erik H. Erikson: Gandhi’s Truth: On the Origins of Militants Nonviolence. New York: W. W. Norton & Company, 1969. OCLC 17944993.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Erik Erikson" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy