Ernest Walton


Ernest Walton w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ernest Thomas Sinton Walton (ur. 6 października 1903 w Dungarvan, Waterford, zm. 25 czerwca 1995 w Belfaście) – irlandzki fizyk, w roku 1951 został, wspólnie z Johnem Cockcroftem, laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki za pionierskie prace związane z przekształceniem jąder atomowych za pomocą sztucznie przyspieszanych cząstek.

W latach 1946–1974 był profesorem fizyki na uniwersytecie w Dublinie. W okresie 1927–1934, jako uczeń E. Rutherforda w Laboratorium Cavendisha w Cambridge, prowadził badania w zakresie reakcji jądrowych. W roku 1932 E.T. Sinton i J.D. Cockcroft zbudowali akcelerator cząstek – nazwany akceleratorem Cockcrofta-Waltona – w którym przeprowadzili pierwszą reakcję jądrową wywołaną sztucznie przyspieszonymi protonami[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. Ernest T.S. Walton – Facts (ang.). W: The Nobel Prize in Physics 1951 > John Cockcroft, Ernest T.S. Walton [on-line]. Nobel Media AB. [dostęp 2014-02-28]., Biographical, Nobel Lecture, December 11, 1951, The Artificial Production of Fast Particles

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Ernest Walton" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy