Eugeniusz Ankutowicz


Eugeniusz Ankutowicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Eugeniusz Ankutowicz (ur. 15 marca 1925 w Komarnie[1]) – polski dowódca wojskowy, pułkownik Wojska Polskiego.

Syn zawodowego podoficera WP we Lwowie Tomasza i dyplomowanej położnej Kazimiery[1]. Prezes Oddziału Związku Inwalidów Wojennych w Stargardzie[2].

Spis treści

Lata wojny | edytuj kod

Po ukończeniu szkoły podstawowej w Komarnie, zdał do IX Gimnazjum i Liceum we Lwowie. W 1939 roku NKWD usiłowało aresztować ojca za udział w wyprawie kijowskiej i w obronie Lwowa, ale uprzedzony, przedostał się do Generalnego Gubernatorstwa. Jednak matkę Kazimierę i Eugeniusza deportowano w głąb ZSRR (do Osinowki w obwodzie nowosybirskim). Po zawarciu umowy Sikorski-Stalin rodzina zmieniła miejsce zesłania i osiadła nad rzeką Czują w pobliżu większego skupiska Polaków.

Ze względu na młody wiek, do Armii Andersa nie został powołany. 2 czerwca 1943 roku przyjechał do Sielc nad Oką. Tu otrzymał przydział do szkoły podoficerskiej 1 pułku czołgów. W czasie bitwy pod Lenino ochraniał sztab pułku. Następnie szedł szlakiem 1 Brygady Pancernej im. Bohaterów Westerplatte. Ze Smoleńszczyzny w rejon Żytomierza i Berdyczowa, a następnie na Wołyń w rejon Kiwerc. Potem przez Lublin i przyczółek warecko-magnuszewski. Po spaleniu czołgu w czasie walk o Pragę, został przydzielony do 1 Praskiego pułku piechoty jako zastępca dowódcy kompanii rusznic przeciwpancernych w II batalionie piechoty. We wrześniu i październiku 1944 walczył o Legionowo-Płudy.

15 lutego 1945 roku, po ukończeniu Oficerskiej Szkoły Czołgów, został skierowany do 16 Samodzielnej Brygady Pancernej. Brał udział w walkach o Poznań i Gorzów Wielkopolski w kierunku na Kostrzyn. Stąd skierowano brygadę na Wzgórza Trzebnickie z zadaniem organizacji kolejnego pierścienia okrążenia twierdzy Wrocław. W kwietniu 1945 roku w ramach 16 BPanc forsował Nysę Łużycką pod Rotenburgiem i walczy na kierunku Budziszyn-Drezno. Pod miastem Danbau został ranny.

Okres powojenny | edytuj kod

Po wyjściu ze szpitala, służył na różnych stanowiskach w wojskach pancernych. 3 maja 1976 roku przeszedł na emeryturę. Do Związku Inwalidów Wojennych został przyjęty w 1989 roku.

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Pierwotny wykaz orderów i odznaczeń[3]

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Zwilnian-Grabowski 2003 ↓, s. 131.
  2. ZIW w Stargardzie.
  3. Zwilnian-Grabowski 2003 ↓, s. 132.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Eugeniusz Ankutowicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy