Eugeniusz Quirini


Eugeniusz Quirini w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Eugeniusz de Saalbruck Quirini (ur. 29 lipca 1891 w Milówce, zm. 27 maja 1978 w Krynicy-Zdroju) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, redaktor, tłumacz, nauczyciel.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 29 lipca 1891[1] w Milówce w rodzinie pochodzenia włoskiego Mariana i Adeli z domu Schimlerich. Kształcił się we Lwowie. Działał w organizacjach „Armia Polska”, „Zarzewie”. W 1914 był studentem trzeciego roku na Wydziale Inżynierii Politechniki Lwowskiej.

Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich i służył w składzie I Brygady, później w szeregach 3 pułku piechoty w składzie II Brygady. Po kryzysie przysięgowym był żołnierzem Polskiej Siły Zbrojnej. Mianowany podporucznikiem wrześniu 1917 i porucznikiem w październiku 1918.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[2]. W pierwszej połowie lat 20. był oficerem 34 pułku piechoty[3]. Odbył II Kurs Normalny 1921–1923 w Wyższej Szkole Wojennej[4]. Uzyskał tytuł oficera dyplomowanego. Został do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923[5][6][7]. Z dniem 1 grudnia 1924 został przeniesiony do 52 pułku piechoty na stanowisko dowódcy II batalionu[8][9]. Od 1926 do 1928 był oficerem sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II[10][11]. Od 1928 roku pełnił obowiązki szefa Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego w Warszawie[12]. Równolegle od listopada 1928 roku był redaktorem „Bellona”. W 1930 roku stworzył tygodnik „Wiarus” przeznaczony dla podoficerów. W 1932 roku został przeniesiony 34 pułku piechoty w Białej Podlaskiej na stanowisko dowódcy batalionu[13]. Równocześnie pełnił funkcję wiceprezesa Związku Legionistów Polskich i Towarzystwa Przyjaciół Związku Strzeleckiego w Białej Podlaskiej. Od 1934 roku zajmował stanowisko zastępcy szefa Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego. Z dniem 31 grudnia 1935 roku został przeniesiony w stan spoczynku.

Publikował prace, publikacje, artykuły (w czasopismach „Przegląd Wojskowy”, „Wiarus”, „Polska Zbrojna”), był tłumaczem. Był współzałożycielem Stowarzyszenia Przyjaciół Muzeum Wojska. Od 1936 do 1939 kierował wyszkoleniem w Zarządzie Głównym Związku Oficerów Rezerwy. Dwa razy sprawował funkcję komendanta Obozu Ćwiczeń Oficerów Rezerwy w Cetniewie.

Po wybuchu II wojny światowej, zmobilizowany brał udział w kampanii wrześniowej służąc w Biurze Propagandy Naczelnego Wodza. Przedostał się na Zachód i w grudniu trafił do Paryża. Został żołnierzem Wojska Polskiego we Francji. Służył w Wydziale Propagandy i Oświaty Ministerstwa Spraw Wojskowych, był szefem obozu ćwiczeń w Stacji Zbornej Oficerów w Camp de Carpiagne. Po kapitulacji Francji przedostał się do Wielkiej Brytanii. Tam służył w Polskich Siłach Zbrojnych (Szkolna Brygada Kadrowa, w Biuro Prasowe Ministerstwa Obrony Narodowej, od początku 1944 Biuro Historyczne 2 Korpusu Polskiego, w strukturze którego służył także po zakończeniu wojny. Awansowany do stopnia podpułkownika 1 lipca 1945.

W 1947 powrócił do Polski i zamieszkał w Krynicy-Zdroju. Od 1948 do 1951 był nauczycielem języka angielskiego w tamtejszym liceum[14]. Od 1953 do 1958 pracował jako magazynier, referent planowania w Powszechnej Spółdzielni Spożywców. W złożył egzamin i uzyskał uprawnienia tłumacza przysięgłego z języka angielskiego. W 1968 został członkiem honorowym Stowarzyszenia Miłośników Dawnej Broni i Barwy w Krakowie

Zmarł 7 maja 1978 w Krynicy-Zdroju. Został pochowany w tym mieście.

Jego bratem był Emanuel Quirini (1895-1940), oficer Wojska Polskiego i ofiara zbrodni katyńskiej[15]. Od 1929 był żonaty z Heleną z domu Kociubińską, z którą miał syna Mariana (ur., zm. 1932) oraz córki: Krystynę (ur. 1933, po mężu Otto, bakteriolog) i Danutę (ur. 1939, po mężu Popławska, historyk[16][17]).

Publikacje | edytuj kod

Był encyklopedystą. Został wymieniony w gronie edytorów ośmiotomowej Encyklopedii wojskowej wydanej w latach 1931–1939. Wchodził w skład komitetu redakcyjnego tej encyklopedii[18]. Napisał również:

Redaktor
Tłumaczenia
  • Dowodzenie i walka broni połączonych (1926, z j. niem.)
  • Philippe Pétain: Bitwa pod Verdun (1931, z j. franc.)

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Oficerowie. Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. [dostęp 2016-07-26].
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 407.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 224.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1500.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 349.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 173.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 26.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 123 z 21 listopada 1924 roku, s. 686.
  9. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 249.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 121.
  11. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty. „Przegląd Piechoty”. 7, s. 140, 1928. 
  12. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 831.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 414.
  14. Z archiwum. krynica.szkola.pl. [dostęp 2016-03-24].
  15. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Katyń. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2000. s. 514. [dostęp 2016-07-26].
  16. Płk Eugeniusz Quirini we wspomnieniach patriotycznych z lat 1914–1918. ziemiasadecka.info, 2015-11-03. [dostęp 2016-07-26].
  17. Płk. Eugeniusz Quirini Bóg, Honor i Ojczyzna zawsze na pierwszym miejscu. bibliotekakrynica.pl, 2015-11-10. [dostęp 2016-07-26].
  18. Laskowski, t.I 1931 ↓.
  19. Eugeniusz Quirini (red.): 3 Pułk Piechoty Legionów. W dwudziestą rocznicę 1914 – 30.IX. – 1934. Jarosław: 1934, s. 4.
  20. Eugeniusz Quirini (red.): 3 Pułk Piechoty Legionów. W dwudziestą rocznicę 1914 – 30.IX. – 1934. Jarosław: 1934, s. 83.

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Eugeniusz Quirini" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy